ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟ

Ποιος είπε πως η απιστία είναι παράνομη;
-Γυναίκα, βάλε και κανένα καινούργιο εσώρουχο, όλο τα ξεχειλωμένα βάζεις στην βαλίτσα.
-Μα, είναι ασιδέρωτα!
-Να πάρει..
-Θέλεις σεντόνια.
-Μα και βέβαια, αφού ξέρεις τι σιχασιάρης είμαι.
-Και τι ώρα έρχεται η λεγάμενη;
-Κατερίνα, πόσες φορές σου έχω πει να μην ζηλεύεις. Μέχρι τις αρχές του Ιούνη θα είμαι μαζί της. Α να σου αφήσω την διεύθυνση του ξενοδοχείου, να έρχεσαι να παίρνεις τα άπλυτα. Δεν θα είναι και πολλά, ξέρεις εσύ, μόνο τα σεντόνια θα χρειάζεται να αλλάζω τακτικά.
-Τα γυαλιά σου να μην ξεχάσεις. Να σε παίρνουμε τηλέφωνο καθόλου;
-Χμμμ, ίσως, μπορεί τέλος πάντων, αν πάρει φωτιά το σπίτι αφού πρώτα πάρεις την πυροσβεστική, μετά πάρε και μένα.
-Και οι φίλοι σου, τα παιδιά.
-Αααα πόσες φορές να σου το πω δεν θέλω να με διακόψει κανείς. Όσο περισσότερο την ικανοποιήσω τόσο νωρίτερα θα φύγει. Αν δεν το ευχαριστηθεί, τότε ….
-Και με αυτό το glob τι θα το κάνεις;
-Blog ρε γυναίκα blog. Τα glob είναι κάτι άλλο.
-Α καλά, μην θυμώνεις, τι θα γίνει με αυτό το ….πώς το λένε;
-Θα παραμένει κλειστό μέχρι νεωτέρας. Αν καταλάβει πως δεν την προσέχω και την παραμελώ θα γίνει έξαλλη. Αχ και πόσο μου αρέσει όταν κάνει ότι θυμώνει.
-Τέλος πάντων εσείς ξέρετε καλύτερα. Μόνο μην την αφήσεις έγκυο.
-Μα εννοείται, αυτό μας έλειπε τώρα. Φιλάκι;
-Καλή διασκέδαση γλυκέ μου!
-Και στα δικά σου αγάπη μου.
ΥΓ. Ας κάνουν υπομονή οι φίλοι μου που δεν συμμετέχω προσωρινά αλλά δεν γίνεται αλλιώς είμαι βαθιά ερωτευμένος.

Ανθισμένες μανόλιες

Ντρινννννν..
-Τι έγινε, ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
-Τίποτε, κανείς. Δεν ήταν η Σπυριδούλα, μην κάνεις έτσι.
-Ερμή, τελείωνε με τις κάλτσες σου, Φώτη που είναι το κινητό μου;
Ντρινννννν..
-Κατερίνα, ήταν η Σπυριδούλα, σε δέκα λεπτά στο 625, θα έρθει και η Μαρί.
-Και η Αναστασία;
-Βρε Κατερίνα το ξέρεις, πλησιάζουν οι εξετάσεις και τώρα έχει πολλή δουλειά και πολλή ύλη να στριμώξει στο μυαλό ευέλπιδων μυαλών.
-Αμάν ρε Φώτη, εσύ και η πολυλογία σου. Πάμε Ερμή. Θα μας κατεβάσεις στη Σπιανάδα;
-Ανεβάσεις θες να πεις. Τελικά όλο και νωρίτερα πάω στις εφημερίες. Σο τέλος δεν θα φεύγω καθόλου. Θα σου αφήσω και το αμάξι και θα ησυχάσουμε.
Η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία βλέπω όλο και λιγότερο την γυναίκα μου που την χαίρονται όλο περισσότερο οι φίλες της.
Κατερίνα, Σπιριδούλα, Αναστασία. Ανθισμένες μανόλιες. Νάστε καλά και να περνάτε ωραία. Μην έχετε ενοχές, το χρέος σας το κάνατε. 1,67 παιδιά η κάθε μια δεν είναι και μικρή υπόθεση. Βάλε και ένα σπίτι να φέρετε βόλτα και ακόμη 3,67 απαιτητικά στομάχια να γεμίσετε.
Μόνο που θα σας μαλώσω. Που είναι οι «χειμερινές» κολυμβήτριες; Κοντεύει να τελειώσει το καλοκαίρι και σεις ακόμη ζεσταίνετε τα καθίσματα των καφέ;
Αλήθεια τι να συζητάτε; Η Κατερίνα δεν μου λέει ποτέ. Εσείς οι γυναίκες ότι κάνετε από αγορά κολόνιας μέχρι πολιτική συζήτηση όλα έχουν μια μυσταγωγία και έναν αποκρυφισμό χωρίς προηγούμενο, κι ας λένε πως είστε κουτσομπόλες.
Νάστε καλά και αγαπημένες.
-Ε! Κατερίνα που πας ……ξέχασες το παιδίιιιιιιι!

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑ

Όλα στον κόσμο βρίσκονται σε ένα διαρκή κύκλο, από το νερό, τη μέρα, τις εποχές μέχρι ακόμη και την ψυχή. Το νερό γίνεται υδρατμός με την δύναμη του ήλιου, και ανεβαίνει ψηλά. Εκεί θα συναντήσει τη σκόνη που ο άνεμος άφησε νωρίτερα καθώς περνούσε. Κάθε κομματάκι σκόνης θα δεσμεύσει την υγρασία που μπορεί να σηκώσει, το μερίδιο από το νερό που μπορεί να αντέξει. Και όταν έρθει η ώρα, κολλημένοι και οι δυο, σκόνη και υγρασία, θα κατέβουν μαζί, κει από όπου ξεκίνησαν. Ένα μοναχικό ταξίδι προς τα πάνω χωριστά και μια επιστροφή με παρέα. Η ψυχή είναι σαν το νερό και το σώμα σαν τη σκόνη. Η ψυχή είναι παντού, όπως η υγρασία που γεμίζει τα πάντα. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομματάκι σκόνης που όταν γεννηθεί θα αποκτήσει το δικό του μερίδιο υγρασίας, την δική του ψυχή , μέρος του υγρού στοιχείο που τον περιβάλλει, τη δεξαμενή των ψυχών στο σύνολο τους. Κάποια στιγμή ο κύκλος θα κλείσει. Το σώμα και η ψυχή θα επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν, περιμένοντας μια νέα πνοή ανέμου, ένα νέο άγγιγμα του ήλιου να αρχίσει ένας καινούργιος κύκλος.Ο κύκλος της ζωής θα κινείται αδιάκοπα όσο φροντίζει η Φύση για το σώμα και ο Θεός, ο αόρατος σκηνοθέτης για μερικούς, για την ψυχή. Το σύμπαν είναι μια ατέλειωτη δεξαμενή ψυχών μια μεγάλη αποθήκη σωμάτων. Είναι ένα μέρος που είναι Αγάπη. Αγάπη, γιατί παντού υπάρχει ελευθερία. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία και όλα είναι άναρχα ανακατεμένα και απροσδιόριστα. Η πρώτη ιδιοκτησία δημιουργείται στην γέννηση όταν το κάθε σώμα θα αποκτήσει ένα δικό της κομμάτι ψυχής. Ο άνθρωπος σε όλη την διάρκεια αυτού του "συνεταιρισμού" θα ονομάσει πολλά συναισθήματα αγάπη, ανάμνηση ασυνείδητη του παγκόσμιας, της συμπαντικής Αγάπης. Άλλοτε αυτά τα συναισθήματα μοιάζουν πολύ με την γνήσια, η μητρική αγάπη το περισσότερο, και άλλοτε είναι αποτυχημένα αντίγραφα της, σε διαφορετικό βαθμό και ένταση . Παρ όλη την αβεβαιότητα του συναισθήματος αυτού ο Άνθρωπος δεν σταματά ποτέ να αγαπά με όλες τις μορφές και τις εντάσεις που διαμορφώνουν οι συνθήκες. Φαίνεται πως έχει συνείδηση του από που προήλθε και πια είναι η αποστολή του. Από την άμετρη Ελευθερία ως την απόλυτη Κατοχή. Μια διαρκής μάχη, μια αγωνιώδης αναταραχή που πάντως έχει αποκτήσει το ομορφότερο όνομα που υπάρχει στον κόσμο. Τη λέμε Ζωή.

Δοκίμιο για την φιλία

Τα παλιά τα χρόνια στην Κίνα όταν κάποιος είχε ένα μυστικό και δεν ήθελε να το μοιρασθεί με κανένα, έκανε το εξής:Εύρισκε ένα δένδρο και άνοιγε μια τρύπα στο κορμό του τόσο μεγάλη ώστε να χωρούν οι άκρες των χειλιών του. Στη συνέχεια έσκυβε πάνω της και έλεγε ψυθιριστά το μυστικό του με τέτοιο τρόπο που τίποτε δεν θα μπορούσε να ξεφύγει παραέξω. Στη συνέχεια έπαιρνε πηλό και σφράγιζε ερμητικά το άνοιγμα παγιδεύοντας έτσι με ασφάλεια όλα όσα είχε πει, είχε εκμυστηρευτεί λίγο νωρίτερα. Είναι πολύ πιθανό να το ξέρεις, άγνωστε αναγνώστη, υπάρχει και ένα αστείο παραμύθι βασισμένο σε αυτό. Δεν ξέρω όμως με ποιό τρόπο γνώριζαν ποιό δένδρο έπρεπε να διαλέξουν, πόσο μεγάλο ή ψηλό έπρεπε να ήταν. Κι αν το συγκεκριμένο δένδρο είχε διαλέξει κάποιος άλλος νωρίτερα τι θα γινόταν με την πρώτη τρύπα που θα άνοιγαν; Κι αν το δένδρο είχε ήδη δικά του μυστικά, πως θα μπορούσε να διώξει κάθε πιθανό εξομολογούμενο και από λάθος μέλλοντα εξομολογητή; Κι αν το συγκεκριμένο δένδρο είχε για σπίτι του κάποιο ζώο, μια κουκουβάγια για παράδειγμα πως θα μπορούσες να εμπιστευθείς έναν φτερωτό κουτσομπόλη; Και δεν είπα το σημαντικότερο. Κι αν ερχόταν η στιγμή το δένδρο μας να γίνει κούτσουρα και καυσόξυλα σε τζάκι για παράδειγμα του δημοφιλέστερου καφενείου του χωριού τι θα συνέβαινε όταν οι πρώτες φλόγες αγκάλιαζαν το "έμπιστο" κορμί του, πόσα αυτιά θα έπιαναν όσα άθελα έμελε να ξεγλιστήσουν από μέσα του;Γιαυτό λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη μη ψάχνεις για δένδρα, μην ακούς μύθους και ιστορίες. Βρες έναν φίλο ή φίλη και χωρίς αιματηρές επεμβάσεις, απλά ψυθίρισε του αυτό που θέλεις να σου αλαφρύνει, να φύγει από μέσα σου. Κατόπιν μείνε ήσυχος γιατί ακόμη κι αν δεν έχεις βρει το κατάλληλο καταφύγιο, ακόμη και αν δεν βρήκες το κατάλληλο άτομο, δεν έχεις να χάσεις τίποτε περισσότερο από το "δένδρο" σου που επέτρεψε να φύγει ότι πολύτιμο του είχες εμπιστευτεί.

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

Όσο περισσότερο σκέπτομαι, όσο περισσότερο αναζητώ και ερευνώ, τόσο μακρύτερα βρίσκομαι από την αλήθεια που ψάχνω. Συνέχεια παγιδευμένος στο σώμα μου, που ανελέητα κουρδίζεται από εκατοντάδες ρολόγια και φόρμουλες, είμαι γεμάτος ψευδαισθήσεις ότι μπορώ να αισθανθώ όπως ακριβώς αυτή τη στιγμή η πραγματικότητα μου βιώνει. Μα αλίμονο, η δεξαμενή με τα συναισθήματα φαίνεται να μπαίνει στο κόκκινο και όσο κι αν η λογική θέλει να πιστεύει ότι όσα είμαι και ελέγχω βρίσκονται ψηλά, αισθάνομαι δυστυχισμένος και χαμηλότερα από ποτέ. Συνήθως περιμένω έως το επόμενο πρωινό όταν με απογοήτευση αντιλαμβάνομαι πως όλα έγιναν και πάλι εξαίσια και πανέμορφα. Λέω με απογοήτευση μιας και ενόσω τίποτε δεν έχει αλλάξει έξω από εμένα, τα πάντα άλλαξαν μέσα μου και από το ναδίρ να ’μαι και πάλι στο ζενίθ. Καταραμένες ορμόνες και πρωτεΐνες, κάνετε ότι σας κατέβει χωρίς να με υπολογίζετε, χωρίς να ρίξετε μια ματιά στην λογική μου. Σαν μπαταρίες που αδειάζουν τα συναισθήματα μου, μπλοκάρουν κάθε λογική μου σκέψη. Και ενώ θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενος για ότι ευχάριστο έχω στη διάθεση μου το αίσθημα «χαρά» μπαίνει στο κόκκινο, αδειάζει. Αντίθετα όταν μεγάλη δυστυχία γεμίζει την καρδιά μου, φτάνει η στιγμή που νοιώθω το αντίθετο και πιάνω τον εαυτό μου να διασκεδάσει με τις πληγές και τους πόνους που έρχονται αναπόφευκτα στον δρόμο μου. Γιατί να είμαστε προϊόντα μηχανής με ψευδαίσθηση λειτουργίας λογικού προγράμματος; Και το χειρότερο γιατί όσο περισσότερο λειτουργούμε αυτή τη μηχανή τόσο λιγότερη φαίνεται πως την ελέγχουμε και οδηγούμε;

ΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ

Είναι ακόμη πολύ νωρίς, όχι όμως τόσο για να προλάβω το πρώτο άγγιγμα του ήλιου πάνω από το καταπληκτικό αυτό μέρος, πάνω από το κτήμα μας. Αυτό όμως που με θλίβει αφάνταστα είναι πως το μικρό αυτό κομμάτι από την καρδιά μου βρίσκεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν μάθει να το σέβονται. Κομμάτι της καρδιάς του πεθερού μου, προίκα μοναδική, με κατέκτησε από νωρίς. Από όλους όσους γοητεύθηκαν από την, στέρφα κατά τ’ άλλα, αυτή γη εγώ πρέπει να ήμουν ο μόνος που γνώρισε το μεγαλείο της στιγμής όταν το φως αφού καβαλήσει τα αντικρινά βουνά, κατρακυλήσει μέσα από τα πανέμορφα πεύκα και κληματαριές και έρθει να ακουμπήσει στη γη όσων μόχθησαν παίρνοντας όσα έπρεπε να πάρουν χωρίς υπερβολές και ακρότητες. Τώρα ο άνθρωπος δεν κάνει έρωτα αλλά βιάζει. Δεν ξελαφρώνει, αλλά γυμνώνει κάθε φορά και περισσότερο την μάνα που τον γέννησε. Και ‘γω που έχω την ατυχία να βλέπω αυτόν τον τόπο όλο και πιο σπάνια, το πρώτο άγγιγμα της μέρας δεν μου φέρνει πάντα τα ίδια με το παρελθόν συναισθήματα, αλλά μα ολοένα και πιο έντονα την επιθυμία να φύγω, να σβήσω αυτό τον τόπο από την καρδιά μου. Με πνίγει η οργή, ανθρώπου που αδικείται, ανθρώπου που κάθε μέρα βρίσκεται όλο και περισσότερο αντιμέτωπος με την καταστροφή. Με πνίγει η θλίψη που μένω ανίσχυρος και ανίκανος να αντιδράσω. Μα περισσότερο από όλα με πνίγει η ντροπή γιατί ανάμεσα σε όλους αυτούς και όλο και πιο καθαρά βλέπω τον εαυτό μου, βλέπω τις συνήθειες μου, βλέπω την συνενοχή μου.

«Ξέρω πως τίποτε δεν είναι δικό μου

Εκτός από την σκέψη που ανεμπόδιστα

Κυλάει από την ψυχή μου.

Κι ακόμη κάθε όμορφη στιγμή

Που η καλή η μοίρα

Μ’ αφήνει ολόψυχα να χαρώ.»

Η ΣΟΦΙΤΑ

Ο/η σύντροφος μου και το ταίρι του σήμερα έχουν ένα μικρό εκνευρισμό. Κάτι ετοιμάζουν για σήμερα το απόγευμα που το ονομάζουν "καφέ". Με έβαλε και εμένα να κάνω μια αστεία πρόσκληση. Αν και βαριόμουν θανάσιμα έφτιαξα την πρόσκληση όσο καλύτερα μπορούσα. Μα δεν θέλω να σας γράψω για τον "καφέ" αλλά για το σπίτι που θα γίνει. Εδώ και μερικές μέρες η λέξη «σπίτι» έρχεται και ξαναέρχεται συνέχεια στις συζητήσεις τους:"-Να καθαρίσεις την αποθήκη, φτιάξε τις πετούγιες, κάνε τα τζάμια!...." και άλλα πολλά και μπερδεμένα για την λογική μου. Σπίτι ηλιόλουστο και σχετικά ευρύχωρο το σπίτι του /της συντρόφου μου είναι κατασκευασμένο με την μοντέρνα αντίληψη του να υπάρχουν δυο τουαλέτες, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ. Αν θέλουμε να αποκωδικοποιήσουμε την ανθρώπινη εξέλιξη η πρόοδος θα είχε την εξής σειρά: Αρχικά η αφόδευση τελούσε στην ύπαιθρο και η υγιεινή περιελάμβανε καθαρισμό με αγριόχορτα, αργότερα ένα ξύλινο αποχωρητήριο δέκα μέτρα μακριά από το σπίτι, ακολουθεί η εξέλιξη που συμπυκνώνεται σε εσωτερική τουαλέτα μισό επί μισό και στις μέρες μας έχουμε την ευτυχία να ξεφορτωνόμαστε τα «περιττά» ταυτόχρονα με ένα άλλο άτομο καθώς τις διαθέτουμε πλέον διπλές.
Όμως επανέρχομαι, και ρωτώ γιατί άραγε θέλουν τόσο πολύ να φροντίσουν κάτι που καιρό είχαν εγκαταλείψει στο μεγαλύτερο μέρος του. Έτσι είναι οι άνθρωποι, φοβούνται την κριτική, δεν θέλουν να δείχνουν πάντα αυτό που είναι. Εγώ στο μυαλό του/της συντρόφου μου βλέπω διαρκώς δυο φάτσες. Η μια ατημέλητη για την οποία μου έχει απαγορεύσει να συζητώ παρά έξω και μια άλλη που είναι διαρκώς στον καθρέπτη. Για την δεύτερη ο/η σύντροφος μου έχει τα καλύτερα λόγια. Τι φοβάται άραγε; Τι θα πείραζε αν έλεγε στους άλλους ότι δεν είναι απαραίτητα πνευματώδης, ότι μπορεί και να είναι και λίγο χαζός/η, αργόστροφος/η, γιατί να το κρύβει άραγε; Έτσι γίνηκε και με το σπίτι. Μια ανακατωσούρα φοβερή να τακτοποιηθούν τα πάντα, να φύγουν …οι αράχνες. Μα γιατί να φύγουν οι αράχνες, σάμπως δεν ξέρουν οι φίλοι του/της τι είναι αράχνη. ΄Ίσως δεν πήγαν σχολείο, μα και πάλι τα σπίτια τους δεν στάθηκαν ποτέ τυχερά για να φιλοξενήσουν έστω και για λίγο μερικά από τα υπέροχα αυτά πλάσματα;Φτάνουμε λοιπόν στο τι ρόλο παίζει ο επισκέπτης και εδώ βρίσκεται το λεπτό σημείο. Η θα καθίσει, τις περισσότερες φορές, διακριτικά και θα απολαύσει τα κεράσματα ή το πολύ-πολύ αν είναι αγαπημένο πρόσωπο θα βγει στην βεράντα ή θα ανακατέψει την βιβλιοθήκη του σπιτιού. Όπως και να έχει πάντα υπάρχει η πιθανότητα να προσέξει μερικές από δαύτες τις «ψυχές» να κρέμονται, όμως δεν είναι πάντα απαραίτητο να τις φανερώσει στον οικοδεσπότη. Μπορεί κάποιες από αυτές να είναι αναγκαίες και χρήσιμες για να τον απαλλάσσουν από τα ζωύφια που κυκλοφορούν και κάποιες πάλι μπορεί να μη τις έχει προσέξει, οπότε κάθε επισήμανση τους δεν ξέρουμε τι αποτέλεσμα θα έχει. Μπορεί να τον γεμίσει θλίψη, να τον κάμνουν να ντραπεί, να κοκκινίσει, να έρθει σε δύσκολη και άχαρη θέση. Είναι ωραίο παιχνίδι το να ψάχνεις, το πιο παλιό παιχνίδι αν δεν κάνω λάθος, αλλά πρέπει να τηρείς και τους κανόνες. Είναι ωραίο να ανεβαίνεις στην σοφίτα του ξένου σπιτιού αλλά αν ανακαλύψεις και αυτή την κρυψώνα τι θα απογίνει με τα μυστικά του. Βλέπε λοιπόν όσο περισσότερο μπορείς την έχει ανάγκη τη ματιά αυτή αυτός που σε προσκαλεί αλλά μάθε να ακούς και να σωπαίνεις όποτε αυτό είναι αναγκαίο και απαραίτητο. Αφιερωμένο σε όσους έχουν την συνήθεια να ανοίγουνε κουτιά και να κοιτάνε μέσα από μια κλειδαρότρυπα.

Please mind the gap!

Μπορεί να είμαι άυλο και άφυλο αλλά μπορώ να ονειρεύομαι πότε σα γυναίκα, πότε σαν άνδρας. Χθες ένοιωσα κάτι ανδρικό μέσα μου καθώς ονειρευόμουν και θέλω να το διηγηθώ:«Πιασμένος από την χειρολαβή του βαγονιού του Ηλεκτρικού ακούω αφηρημένα την μονότονη φωνή της υπαλλήλου να προειδοποιεί από τα μεγάφωνα: Please mind the gap!Λίγες ώρες νωρίτερα πέρασα αυτό το κενό με επιτυχία , χωρίς λαβωματιά και χωρίς να αφήσω ίχνη. Πέρασα στο μακρινό παρελθόν, γεμάτος περιέργεια, γεμάτος αμηχανία για να κλέψω κάτι από τα μάτια που με ζάλιζαν σε κάθε τους άγγιγμα, κάτι από τα μάτια που με ριγούσαν σε κάθε τους κάλεσμα. Σήμερα αυτά τα μάτια είχαν μια απορία για τα χρόνια που πέρασαν κρυμμένη πίσω από κούραση, ανυπομονησία και απελπισία. Δεν είχαν λάμψη, ούτε και φως να εκπέμψουν οπότε για πρώτη φορά μπόρεσα χωρίς κόπο να εισχωρήσω μέσα τους, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Είδα ένα παλικάρι να περιμένει στην Εξαρχείων, σακατεμένο στο σώμα από την κούραση και την αϋπνία του πολύωρου ταξιδιού, μα με τα μάτια του έτοιμα να συλλάβουν την παραμικρή της κίνηση καθώς έστριβε από την οδό Μιαούλη. Άγρυπνος και ξαναμμένος μόνος εγώ στην γεμάτη από κόσμο πλατεία πέρναγα τρυφερά το μπράτσο μου από τον λαιμό της γέρνοντας τόσο όσο χρειαζόταν να βουτήξω σε αυτά τα μάτια σφραγίζοντας τα με ένα φιλί. Μα αυτά τα μάτια πλάι μου συνέχεια ξάγρυπνος και αναστατωμένος έκανα ένα γύρω την ζωή, για όσο χρόνο η άδεια ήθελε να μου επιτρέψει. Εικόνες, εικόνες, λέξεις, συναισθήματα, ρίγη στο κορμί και στο μυαλό μου. Όλα αυτά σαν μια ταινία με άγνωστους πρωταγωνιστές, μια ιστορία αγάπης μυστήρια πλημμυρισμένη με μυρωδιές άνοιξης, ιδρώτα νεανικού και απόγνωσης από φαντάρο στη σκοπιά του. -Please mind the gap! Ξανά η ίδια φωνή αυτή την φορά με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Στάση Αμπελοκήπων, και με το ζόρι απαγορεύω στην μνήμη μου να ξεφύγει, να δραπετεύσει. Όχι αυτό δεν θέλω να το νοιώσω πάλι, να το γευτώ ξανά. Είναι πολύ για μένα, πολύπλοκο για την κατάσταση που βρίσκομαι. Πάντα είμαι αναγκασμένος να περνάω από δω, βλέπεις δεν καταργούνται οι σταθμοί όταν μας πληγώνουν, αλλά σήμερα που είμαι ευαίσθητος σε κάθε πρόκληση από το παρελθόν, το νοιώθω εντονότερα. Βάζω τα δυνατά μου για να προσπεράσω το μπερδεμένο βήμα μου σε αυτές τις σκάλες που με βαριά καρδιά ανέβαινα κάθε πρωί για μια μαρτυρική παρτίδα πόκερ με τον θάνατο. Πανόρμου, Εθνική Άμυνα, Χολαργός...Please mind the gap! Μια νέα σταλιά από την ψυχή, ένα άλλο κομμάτι από την καρδιά μου. Καλοκαιρινά ξενύχτια φοιτητικά με ενδιάμεσες στάσεις σε αντικρινά μπαλκόνια. Αγια Παρασκευή......Δουκίσσης Πλακεντίας Please mind the gap! και κάτι καινούργιο. "Ο συρμός θα συνεχίσει προς Αεροδρόμιο" Ένας τελευταίος δρασκελισμός αυτή τη φορά στο μέλλον με προσοχή ανάμικτη με ανυπομονησία. Σε λίγο θα φανούν τα πρώτα κτίρια, η αιώνια λίμνη Χαλικοπούλου, λιμάνι όσων έζησαν πολλά χρόνια πίσω στο παρελθόν, λιμάνι σήμερα για όσους φτάνουν στο Νησί. Λιμάνι για μένα στην νέα μου ζωή που μπορεί να είχε αφετηρία 11 χρόνια πριν, μα μόλις που μετράει λιγοστά δευτερόλεπτα.»

Και είπε ο οιωνοσκόπος:
-Κάποτε θα ξεσπάσει η καταιγίδα. Και τότε είναι που θα δοκιμαστούν οι ψυχές. Άλλες θα κρυφτούν, άλλες θα το σκάσουν, μα κάποιες θα ορθωθούν και σαν αετοί θα ανοίξουν τα φτερά τους απέναντι στον άνεμο.
-Είσαι σοφός άνθρωπος ' είπε η Ελισάβετ.
-Και σεις μια υπέροχη γυναίκα, βασίλισσα μου.

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι αυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα! Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους... Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω. Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να βγαίνεις απ την πόρτα, θα σ αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ έβλεπα, θα έλεγα "σ αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι αυτό μην περιμένεις άλλο, κάντο σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα από τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."