Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 12o

Όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά, αν και στα οικονομικά παρουσιάσθηκαν αρκετές δυσκολίες και προβλήματα. Τα τελευταία με έφεραν σύντομα σε αδιέξοδο και όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις αναζήτησα μια δεύτερη απασχόληση. Δουλειές του ποδαριού όπως συνηθίζεται να λέμε, μα γρήγορα κατάλαβα πως η οικοδομή μπορούσε να μου προσφέρει περισσότερα σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Με τον καιρό εξοικειώθηκα με τον χώρο και σιγά -σιγά άρχισα να αναλαμβάνω μικρές εργολαβίες. Βέβαια η κύρια απασχόληση μου δεν μου επέτρεπε πολλά αλλά πάντα εύρισκα χρόνο τα απογεύματα να ενισχύω τα πενιχρά μας οικονομικά. Εκείνη την εποχή συνέβη και το ατύχημα με το μάτι μου. Ήταν, πάνω στην προσπάθεια να αφαιρέσω καρφί από σανίδα, που τραυματίσθηκα σοβαρά. Παρ όλες τις προσπάθειες των γιατρών το δεξί μάτι έπρεπε να αφαιρεθεί ολοκληρωτικά και για να σκεπάσω την αναπηρία μου τοποθέτησα μια απομίμηση. Η εταιρία ήταν έτοιμη να με απολύσει αλλά τελικά με μετέθεσε στις κεντρικές αποθήκες της σε θέση νυχτοφύλακα. Το πρωί επέστρεφα σπίτι, κοιμόμουν μερικές ώρες και πολύ πριν μεσημεριάσει βρισκόμουν στην οικοδομή. Την Ελένη την έβλεπα τα απογεύματα όταν δεν συναντούσε την ομάδα της και εγώ δεν πήγαινα σε κάποιο μπαρ να κουτσοπιώ. Τις παρέες της νιότης μου είχα καταφέρει να ξεπεράσω οπότε ο κίνδυνος να επιστρέψω στο αμαρτωλό παρελθόν είχε περιορισθεί σημαντικά. Οι φίλοι της Ελένης μου φαίνονταν αλλόκοτοι και παράξενοι και γενικά δεν ταιριάζαμε ούτε στις ιδέες ούτε στις μεθοδεύσεις που συνήθιζαν να ακολουθούν. Την Ελένη δεν έμοιαζε να απασχολεί αυτή η αντίθεση, αν και όπως έμαθα πιεζόταν πολύ από τον πυρήνα της οργάνωσης να διαλύσει την παράταιρη για τις αρχές τους σχέση. Η δική μου αντίθεση και αποδοκιμασία εκδηλωνόταν σε κάθε ευκαιρία φέρνοντας πάντα σε δύσκολη θέση την συμβία μου. Αρχικά έβλεπα αυτή την κατάσταση με διάθεση ειρωνική και πολλές φορές αδιάφορη. Η αδιαφορία μου άρχισε να μετατρεπεται σε ανησυχία όταν η απουσία της γινόταν ολοένα και συχνότερη. Οι σχέσεις μας άρχισαν να αγγίζουν καταστάσεις αδιέξοδου όταν άρχισε να λείπει και τις νύχτες, κάτι που δεν απασχολούσε μόνο εμένα αλλά και τα τρία παιδιά μας που μοιραία ήταν αναγκασμένα να «φιλοξενούνται» από την μητέρα της. Η τελευταία ήταν ανεπαρκής ως επικίνδυνη παραδομένη καθώς ήταν στην σαγήνη του φάντη και του βαλέ, φτάνοντας σε σημείο, πολλές φορές, να λησμονεί τις βασικές τους ανάγκες και προτεραιότητες. Τα παιδιά άρχισαν να δείχνουν σημάδια μελαγχολίας και πολλές φορές αντιμετώπιζαν συναισθηματική αστάθεια και ροπή προς την παραβατικότητα. Αν και φαινόταν να συνειδητοποιεί την κατάσταση δεν έδειχνε να προσπαθεί να αλλάξει. Ο χρόνος κατέληξε να μοιάζει με κρισάρα. Το «κοσκίνισμα» έμοιαζε να φτάνει στο τέρμα του, μιας και όλα όσα μπορούσαν να περάσουν μέσα από τις τρύπες, όλες οι ευχάριστες στιγμές και απολαύσεις έμοιαζαν να έχουν γλιστρήσει προ πολλού, αφήνοντας όσα προβλήματα δεν μπορούσαμε να ξεπεράσουμε κατακάθια σφηνωμένα στο μυαλό και στις καρδιές μας.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 11o

Ο ΥΖΙ-3430 έχει επισκεπτήριο, επαναλαμβάνω ο ΥΖΙ στην κεντρική πύλη.
-Α δεν σου είπα μαλάκα…Η γυναίκα σου έχει έρθει να σε δει, είπε ο Χρήστος χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να κρύψει ένα ειρωνικό χαμόγελο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Το όνειρο

Η γυναίκα μου; Η Ελένη εδώ πέρα; Τι να συνέβαινε άραγε;
Παράτησα το μοντάζ στην μέση και πριν προλάβει ο «εργοδότης» μου να πει κουβέντα είχα δρασκελίσει την έξοδο του «στούντιο». Φανταζόμουν το χαμόγελο του παγωμένο και μια ανάσα ικανοποίησης γέμιζε τα πνευμόνια μου.
Δρασκέλισα με βιάση την απόσταση που χώριζε το κάτω διάζωμα από την αίθουσα επισκεπτηρίου γεμάτος με σκέψεις και αναμνήσεις:
"-Μ’ αγαπάς;
-Μα βέβαια, αλλά λιγότερο από ότι με αγαπάς εσύ. "
Πέτρινα χρόνια, τα χρόνια της γνωριμίας μας και ακόμη πιο πέτρινα όταν αποφασίσαμε να μοιρασθούμε ευθύνες και αναπνοές. Την Ελένη την γνώρισα σε ένα αναμορφωτήριο. Εγώ στη αντρική πτέρυγα μετά από την σύλληψη μου για μικροκλοπές και εκείνη στην αντίστοιχη γυναικεία κατηγορούμενη ως συμμετέχουσα σε τρομοκρατική ομάδα.
Το βαλς του έρωτα μας κτισμένο σε ένα μπουκέτο από νοήματα και ματιές από αντικριστά παράθυρα. Μετά ήρθαν τα γράμματα. Στην αρχή διστακτικά, μετρημένα, απρόσωπα, έγιναν στη συνέχεια χειμαρρώδη, αποκαλυπτικά και στο τέλος απαιτητικά, ανυπόμονα.
Η ανυπομονησία, βουνό που θέριευε όσο περνούσε ο καιρός, έγινε χιονοστιβάδα όταν βρεθήκαμε συμπτωματικά έξω από το γραφείο του διευθυντή των φυλακών. Για μένα η Ελένη, μέχρι εκείνη την στιγμή δεν ήταν παρά μια φιγούρα ιδωμένη από τα πενήντα μέτρα με μιλιά χωρίς χροιά, όσο εκφραστικά και αν συνήθιζε να γράφει στην αλληλογραφία της. Τρόμαξα και δείλιασα όταν προσπάθησα να γεφυρώσω το χάσμα ανάμεσα στο φάντασμα του νου και στην πραγματικότητα της παρουσίας της. Τα χείλη μου στεγνά από την φλόγα που μου ‘καιγε τα σωθικά και τον πόθο που ανέδιδαν τα λαχανιασμένα στήθη της.
Η κοινωνία έκανε το χρέος της κρατώντας μας απομονωμένους από τον έξω κόσμο μέχρι ο τελευταίος να κατάφερει να πάρει μια ανάσα. Όταν η απομόνωση πήρε τέλος, προδομένοι από την αφέλεια που χαρακτηρίζει τα νιάτα, παλέψαμε να κερδίσουμε ξανά την επιστοσύνη της . Συμβιβασμός και αποδοχή ο γάμος μας και δούρειος ίππος τα τρία παιδιά, για την ανατροφή των οποίων μας διάλεξε. Συναινέσαμε σε αρκετά θέματα, αλλά κατορθώσαμε να κρατήσουμε τα περισσότερα δικά μας. Φαίνεται πως η κοινωνία ικανοποιήθηκε και μας άφησε να απολαύσουμε τον έρωτα μας, βέβαια για όσο καιρό δεν προκαλούσαμε την προσοχή της. Εγώ βρήκα δουλειά σε λιγνιτωρυχείο, τίμια δουλειά, αλλά εκείνη έστω και χαλαρά δεν έχασε την επαφή της από την ομάδα της.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 10o

Ήταν η πανσέληνος του φθινοπώρου που, μέσα από το μικρό παράθυρο, τράβηξε την προσοχή μου. Άναψα τσιγάρο και βάλθηκα να στέλνω δακτυλίδια καπνού στο ταβάνι. Από το μέρος που καθόμουν μπορούσα να παρατηρώ τις απέναντι ακτές πέρα από το χρυσό, χάρη στο φως του φθινοπωρινού φεγγαριού, κανάλι θάλασσας. Τα λιγοστά φωτάκια που στόλιζαν τις δαντελωτές ακτές πρόδιδαν την ύπαρξη μικρής πόλης. Την ήξερα αυτή την πόλη, ή τουλάχιστον είχα την αίσθηση πως την γνωρίζω. Πάει πολύς καιρός από την τελευταία μέρα, λίγο πριν με σπρώξουν στο ταχύπλοο που θα με οδηγούσε στο Νησί. Η εικόνα που κουβαλούσα μέσα μου απ αυτή την πόλη, ήταν ένα ξανθό κοριτσάκι με κατακόκκινα μάγουλα. Είχε στυλώσει το βλέμμα πάνω μου και κάθε λογικός άνθρωπος θα ήξερε τι τράβηξε την προσοχή ενός μικρού κοριτσιού από την εμφάνιση ενός καταδίκου. Εγώ όμως ένοιωθα πως η ματιά της δεν στεκόταν στις βαριές και θορυβώδεις αλυσίδες, στο σκληρό και αξύριστο πρόσωπο μου αλλά έκανε αγωνιώδεις προσπάθειες να εισβάλλει μέσα στο μυαλό μου. Αυτή η εικόνα ορμούσε από την μνήμη μου και γέμιζε τον νου το ίδιο έντονα και απρόβλεπτα, κάθε φορά που τύχαινε να κοιτάξω απέναντι στην ηπειρωτική χώρα.
Με αυτές τις σκέψεις απορροφημένος, ξαφνιάστηκα όταν ο Χρήστος μπήκε στο «στούντιο» με ένα πλατύ χαμόγελο και υπερβολική για την ιδιοσυγκρασία του διάθεση. Το σόου έφτανε στο τέλος του και η επιτυχία του ήταν πέρα από κάθε αναμενόμενο. Οι παραγγελίες και οι αγορές χρόνου παρακολούθησης, διπλάσιες του συνηθισμένου μπλοκάρισαν το σύστημα όταν η διαδικασία «καλωσορίσματος» των νεοφερμένων είχε φτάσει στο τέλος της. Αυτές τις τελευταίες σκηνές, καταφέραμε να τις προωθήσουμε υπό μορφή συλλεκτικού CD, με πωλήσεις που άγγιζαν διαστάσεις πλατινένιου.
-Λοιπόν είσαι ευχαριστημένος; ρώτησα.
-Απόλυτα. Τα κέρδη μας έχουν φτάσει σε απίστευτα νούμερα. Να φαντασθείς πως κατάφερα να τραβήξω την προσοχή της Μαφίας που επιθυμεί να επενδύσει τεράστια ποσά και να συνεργασθεί μαζί μας.
-Αυτό μας έλειπε. Μουρμούρισα και αμέσως μετά είπα δήθεν αδιάφορα:
-Να πηγαίνω τώρα στο αναρρωτήριο, όπως συμφωνήσαμε.
-Λυπάμαι, αλλά δεν νομίζω ότι γίνεται. Τουλάχιστον για τώρα. Περιμένουμε τον Υπουργό Δικαιοσύνης και δεν μπορώ να σου επιτρέψω κάτι τέτοιο.
Κατά βάθος το περίμενα, οπότε δεν έδειξα την παραμικρή έκπληξη. Δεν ξέρω αν τα περί υπουργού ήταν αλήθεια, αλλά κάτι θα έδινε την ευκαιρία στον Χρήστο να αθετήσει την υπόσχεση του. Κατά βάθος ήξερε πως κάτι έτρεχε μέσα μου και πως η επιθυμία μου να επισκεφτώ την θείτσα είχε άμεση σχέση με την αλλαγή της στάσης μου. Για μένα η συμβουλή της είχε μεγάλη δύναμη και όποτε αναζητούσα την παρουσία της είχα σοβαρό σκοπό και λόγο να το κάνω.
Δεν είπα λέξη και συνέχισα με το μοντάζ των τελευταίων σκηνών όταν η μονότονη φωνή του φρουρού της κεντρικής πύλης ανήγγειλε:
-Ο ΥΖΙ-3430 έχει επισκεπτήριο, επαναλαμβάνω ο ΥΖ………………………

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 9o

Η ελευθερία πρόσβασης στο φαρμακείο και η σχέση του με την Άννα μοιραία οδήγησαν σε κατάσταση σταδιακής ηθικής κατάρρευσης. Σε κάποιο αιφνιδιαστικό έλεγχο διαπιστώθηκε τεράστιο έλλειμμα ναρκωτικών ουσιών και σκευασμάτων στο Κέντρο Υγείας. Σαν υπεύθυνος αποπέμφθηκε από το ιατρικό σώμα χωρίς όμως να διωχθεί ποινικά μιας και δεν υπήρχαν στοιχεία για την ενοχή του. Αργότερα βρήκε τρόπο να εξαφανίσει τα ίχνη του και να προσχωρήσει στην Εκκλησία ως κληρικός. Χρησιμοποίησε το ιερατικό σχήμα για κάλυψη και έτσι κατάφερε να επεκτείνει την εμβέλεια των δραστηριοτήτων του στις φυλακές. Επίσημα λειτουργούσε ως εξομολογητής ανεπίσημα ως προμηθευτής θανάτου σε μορφή άσπρης σκόνης.
Έστριψα στην επόμενη γωνία, πέρασα το ιατρείο και έφτασα στο «στούντιο». Μπήκα στον χώρο χωρίς διάθεση. Στην αλλαγή των στάσης μου σημαντικό ρόλο έπαιξε η έλευση της Πασχαλιάς. Η παρουσία της επιδρούσε παράξενα πάνω μου και από τότε που εμφανίσθηκε ένοιωθα μια επιρροή εντελώς διαφορετική και ασυμβίβαστη με αυτή που θα δικαιολογούσε η διαφορετικότητα των φύλων μας.
Ένοιωθα επιτακτική την ανάγκη να διακόψω και να απομακρυνθώ από τις «δουλειές» που είχα ανοίξει. Αυτό όμως έμοιαζε ακατόρθωτο τώρα που η επιχείρηση είχε γιγαντωθεί απρόσμενα και ο κύκλος των εμπλεκομένων είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Ήμουν λοιπόν παγιδευμένος όπως ένα αγρίμι στην άκρη του γκρεμού, σε μια λεπτή ισορροπία διατηρούμενη με συναινέσεις και υποχωρήσεις. Από την άλλη, είχα ζήσει πολύ καιρό σε απομόνωση και αυτό μου χάρισε το προνόμιο να σκέπτομαι απλά και χωρίς σπασμωδικές κινήσεις και αντιδράσεις. Γνώριζα καλά και δεν είχα την παραμικρή ψευδαίσθηση για την πραγματικότητα και την λογική της ανθρώπινης φύσης. Οι κανόνες του παιχνιδιού σε θέματα σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είχαν αλλάξει καθόλου από τότε που η κοινωνική συμβίωση έγινε μια αναγκαιότητα. Πάντα επικρατούσε ο νόμος του ισχυρού και τώρα ισχυρός δεν ήμουν εγώ αλλά ο Χρήστος. Σε ενδεχόμενη αποκάλυψη, τον Χρήστο τον περίμενε μια απόταξη, δηλ. μια απόλυση χωρίς σύνταξη. Εμένα όμως με περίμεναν οι ανώμαλοι, οι παιδεραστές και οι όλοι οι δυσαρεστημένοι από την διακοπή των «σειρών» και «επεισοδίων». Στο βάθος του μυαλού μου όμως υπήρχε η ελπίδα. Πίστευα πάντα ότι τη φύση δεν ενδιέφεραν οι ανθρώπινες επινοήσεις. Η εντροπία που αντιμάχεται την τάση για οργάνωση και συγκέντρωση της δύναμης και εξουσίας, προσφέρει απλόχερα την ευκαιρία στους αδύναμους να αντεπεξέρχονται στην καταπίεση και την επιβολή. Αρκεί να ψάξει κάποιος περισσότερο στα ψυχικά αποθέματα του και θα μπορέσει να διακρίνει εξυπνάδα, θάρρος, πίστη, επιμονή και ένα σωρό άλλες ικανότητες που σε έναν ισχυρό βρίσκονται παροπλισμένες και αδρανοποιημένες. Η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα απελευθερωτικά κινήματα, η πρόοδος των μεταναστών παρά τις αντίξοες συνθήκες αποτελούν ελάχιστες αποδείξεις για το αληθές του συλλογισμού μου. Πάνω σε αυτή τη γνώση στηριζόμενος έκτιζα τις ελπίδες μου και αναζητούσα τα ψυχικά αποθέματα και δυνάμεις που θα μου έδιναν την λύτρωση.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 8o

-Έλα, τελείωνε ετοιμάσου. Ο Χρήστος ανυπόμονα μου έκανε νεύμα να βιαστώ. Όσο αργά κυλούσε ο χρόνος όλο το προηγούμενο βράδυ τόσο γρήγορα έπρεπε να γίνουν όλα τα επόμενα λεπτά.
-Μα πρέπει να φάω το πρωινό μου, μούγκρισα με αγανάκτηση.
-Θα στο φέρω εγώ στο «στούντιο».
Το «στούντιο» ήταν ένα μικρό δωμάτιο από όπου διηύθυνα κάθε φορά το σόου. Εξοπλισμένο με υπολογιστές, κάμερες, οθόνες, όλα τελευταία λέξη της τεχνολογίας, βρίσκονταν στην άλλη πλευρά της πτέρυγας και ο Χρήστος φρόντιζε να με μεταφέρει εκεί λίγα λεπτά πριν το πρωινό συσσίτιο. Όταν είχαμε καινούργια φουρνιά από κρατούμενες κατάφερνα να παραμένω εκεί μέχρι αργά το βράδυ. Ποτέ δεν έμαθα πως ο Χρήστος κάλυπτε την απουσία μου, αλλά πάντα περνούσα απαρατήρητος όσο βρισκόμουν μέσα εκεί.
Άνοιξε την σιδερένια πόρτα και με έσπρωξε έξω. Κατεβήκαμε τα πρώτα σκαλιά και προχωρήσαμε στον μακρύ διάδρομο. Το κτήριο, βυζαντινό φρούριο σε απόκρημνο νησί είχε κτισθεί την περίοδο του Ιουστινιανού με σκοπό να φυλακιστούν οι συμμετέχοντες στην «Στάση του Νίκα». Σύμφωνα με τους υπεύθυνους θα έκλεινε σύντομα και θα μας μετάφεραν σε άλλη φυλακή, λόγω παλαιότητας της κατασκευής. Υποσχέσεις των τελευταίων χρόνων που δυνάμωναν πριν από κάθε εκλογική περίοδο και έσβηναν απότομα μετά το άνοιγμα της κάλπης. Η αλήθεια είναι πως λειτουργικά κόστιζε αρκετά αλλά το όλο ζήτημα κολλούσε στο γεγονός της άρνησης των άλλων σωφρονιστικών ιδρυμάτων να «φιλοξενήσουν» την αφρόκρεμα των καταδίκων της επικράτειας. Έτσι με τον καιρό η ερήμωση του χώρου και η ανθρώπινη δραστηριότητα διαμόρφωναν ένα ιδιόρρυθμο περιβάλλον. Ιδιόρρυθμο όπως ασυνήθιστο όπως είναι να βλέπει κανείς μια μισογκρεμισμένη φυλακή από όπου κανείς δεν μπορούσε να αποδράσει. Αυτό δικαιολογείτο από το ότι η θάλασσα φιλοξενούσε πάντα ισχυρά ρεύματα που οδηγούσαν σε βαθιές καταβόθρες. Έτσι όσοι είχαν αποτολμήσει να δραπετεύσουν δεν κατάφερναν να επιπλεύσουν περισσότερο από δέκα λεπτά πριν τα κρύα και ισχυρά ρεύματα τους παρασύρουν στην άβυσσο. Η επικοινωνία γινόταν με μεγάλα σκάφη που μπορούσαν να αντέξουν την μανία της φύσης.
Βαδίσαμε με ταχύ βήμα τα τελευταία μέτρα. Μετά από τα ουρητήρια και λίγο πριν φτάσουμε στο ύψος του ιατρείου υπήρχε ένα δωμάτιο όπου ο παπά-Γιάννης, ο παπάς με τα περίεργα κυρήγματα που λειτουργούσε στην Μητρόπολη , έκανε εξομολόγηση. Η εβδομαδιαία άφιξη του στην φυλακή ενδιέφερε πολλούς, μιας και ήταν κοινό μυστικό ο πραγματικός λόγος της επίσκεψης του. Η ιστορία του παπά-Γιάννη ήταν παρόμοια με αυτή της θείτσας-Τατιάνας. Διάσημος παθολόγος με περγαμηνές απέδειξε πόσο καθοριστικό ρόλο μπορεί να παίξει στην ζωή ενός άνδρα η εμφάνιση μιας μοιραίας γυναίκας. Η Άννα γυναίκα-δηλητήριο εμφανίσθηκε ξαφνικά στην ζωή του μια καλοκαιρινή νύχτα. Έκτοτε τα νήματα που είχε πλέξει επιδέξια γύρω του έγιναν βρόγχος σφικτός για την ζωή και την καριέρα του γιατρού. Γνωρίζοντας την ομορφιά και σαγήνη του παρουσιαστικού της και το κυριότερο τον τρόπο να την προβάλλει στους άλλους κατάφερε σε μια νύχτα να κάνει τον γιατρό άβουλο υποτακτικό της. Ο Γιάννης δούλευε σε ένα τεράστιο Κέντρο Υγείας και ήταν ο υπεύθυνος διάθεσης και διακίνησης των οπιούχων ουσιών και σκευασμάτων. Ή ιδιότητα αυτή……

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 7o

Η θείτσα-Τατιάνα ήταν περίεργος άνθρωπος. Αν θέλαμε να την περιγράψουμε με μια λέξη , η πιο πρόσφορη που θα μπορούσαμε να βρούμε είναι η λέξη απροσδιόριστη. Απροσδιόριστη τόσο όσον αφορά στην ηλικία της και στο …φύλο της. Κανείς, ούτε υποκειμενικά ούτε αντικειμενικά, μπόρεσε να μάθει ποτέ την ηλικία της. Το υπερβολικό πάχος και οι τεράστιες ποσότητες οινοπνεύματος αλλοίωναν, όσα σημάδια μπορούσαν να αποκαλύψουν τις Άνοιξες ή τα Φθινόπωρα που πέρασαν πάνω από το στεγνό κορμί της. Λέγεται πως ο εγκλεισμός της στις φυλακές ξεκίνησε από τραγικό λάθος.
Όταν κάποτε επισκέφτηκε αστυνομικό τμήμα για να ζητήσει γνήσιο της υπογραφής, μετά από λανθασμένη υπόδειξη νεοδιοριζόμενου και άμυαλου τινός αστυνομικού αντί να μπει στο γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας, πέρασε στα κρατητήρια. Από κακή της τύχη, εκείνη ακριβώς την στιγμή ξέσπασε φωτιά από τσιγάρο που αβασάνιστα πέταξε στην δεξαμενή καυσίμων ο άμυαλος φρουρός.
Όταν μετά από ώρες κατάφεραν να σβήσουν την φωτιά, αντίκρισαν την θείτσα-Τατιάνα να στέκεται ακίνητη σε μια γωνία του κρατητηρίου και να κοιτάει ανέκφραστα το κενό, ανίκανη να αρθρώσει την παραμικρή λέξη. Οι προσπάθειες ταυτοποίησης έπεσαν στο κενό μιας και ούτε η ίδια μπορούσε, ούτε τα δακτυλικά της αποτυπώματα ήταν ικανά ( αλλοιωμένα από την θερμοκρασία) να δώσουν ακριβή στοιχεία. Συν τοις άλλοις η παραμονή της σε χώρους χωρίς κάγκελα της δημιουργούσαν φοβερή ανασφάλεια και έντονη αυτοκαταστροφική τάση. Το πρόβλημα ποτέ δεν μπόρεσε να λυθεί παρά την ψυχολογική υποστήριξη και τα φάρμακα που κατανάλωνε. Το ότι δεν την αναζήτησε κανείς και η ηρεμία που έδειχνε πίσω από την ασφάλεια της φυλακής, οδήγησαν σε μονιμοποίηση του εγκλεισμού της. Ο κόσμος της ήταν το κελί της. Αρνιόταν πεισματικά να το εγκαταλείψει, παρά το γεγονός ότι το απροσδιόριστο του φύλου της είχε επιφέρει αναστάτωση ανάμεσα στις κρατούμενες. Την ακολούθησε νέα κακοτυχία, όταν μια πυρκαγιά ξέσπασε και πάλι, αυτή τη φορά στην πτέρυγα της. Από την καταστροφή σώθηκε σαν από θαύμα την τελευταία στιγμή. Μεταφέρθηκε αμέσως στο αναρρωτήριο για τις πρώτες βοήθειες και για μερικές μέρες παρέμεινε στο χώρο προσωρινά. Το προσωρινό βοήθησαν να γίνει μόνιμο, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι η θείτσα-Τατιάνα στο παρελθόν είχε σπουδάσει Ιατρική. Ο Διοικητής των φυλακών βρήκε την ευκαιρία να πετύχει πολλά, χρίζοντας την δύστυχη γυναίκα νοσοκόμα. Απομόνωσε την πηγή των αντιδράσεων λόγω της απροσδιοριστίας του φύλου της, επάνδρωσε το αναρρωτήριο έστω και τυπικά και το σπουδαιότερο είχε ένα κελί επιπλέον μιας και το πάχος της θείτσας-Τατιάνας δεν άφηνε περιθώρια για συγκατοίκηση, όσο βρισκόταν στην πτέρυγα. Οι φήμες την ήθελαν ασκούμενη παιδίατρο. Όταν όμως ήταν στην ειδικότητα, ακούστηκε πως ξυλοκόπησε ζωηρό ασθενή όταν ενοχλήθηκε από το συνεχές κλάμα του. Το τελευταίο της στέρησε κάθε ελπίδα να ακολουθήσει το όνειρο της με αποτέλεσμα να το ρίξει στο ποτό και στα χάμπουγκερς. Το βάρος της αυξήθηκε σε βαθμό που να μην μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί με άνεση και το ποτό κατέστρεψε ότι μπορούσε να χαρακτηριστεί έκφραση θηλυκότητας στο πρόσωπο της.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 6o

Αυτός ήταν ο δεσμοφύλακας Χρήστος και έτσι όπως περιέγραψα έμελλαν να εξελιχθούν οι σχέσεις μας. Είναι μοιραίο όποτε οι άνθρωποι συγχρωτίζονται, με το ζόρι ή με δική τους συναίνεση και επιθυμία, να αλλάζουν. Με τον καιρό η πανταχού παρούσα εντροπία και το κοινό συμφέρον και ανάγκη αμβλύνει και τις πιο διακριτές διαφορές δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ομάδες με ομοιόμορφη συμπεριφορά και δυναμική. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά σε όλες τις μορφές και εντάσεις. Είναι γνωστή η αλληλεγγύη ανάμεσα στους στρατευμένους αλλά το ίδιο εύκολα μπορεί να εξηγηθεί η οικογενειακή συνοχή και αρμονία. Μέσα σε τέτοιες κοινωνικές ομάδες τα συνηθισμένα και αυτονόητα πολλές φορές ξεπερνιούνται όπως ξεπεράσαμε εγώ και ο Χρήστος την ενδογενή απόσταση ανάμεσα στους κρατούμενους και δεσμοφύλακες. Το κοινό συμφέρον και ανάγκη ήταν αρκετό να γεφυρώσει αυτήν την απόσταση από την μια στιγμή στην άλλη.
Αυτά σκεπτόμουν όσο διέκρινα την φιγούρα του να πλησιάζει προς το κελί μου. Παρόλο το αδιάφορο του βαδίσματος διέκρινα μια συγκρατημένη ανυπομονησία να τον πλημμυρίζει. Όταν μάλιστα έφτασε επιτέλους στο ύψος μου η ανυπομονησία του έγινε χείμαρρος ασυγκράτητος:
-Βρε μαλάκα ετοιμάσου να χεστούμε στο τάλιρο. Μόλις μας προέκυψε τεφαρίκι. Μια σούπερ γκόμενα βρίσκεται στην «αίθουσα υποδοχής» για τα «τυπικά».
Κατάλαβα αμέσως πως η νεοσύλλεκτη που ανέφερε ο Χρήστος ήταν η δική μου Πασχαλιά και το άκουσμα των λεγομένων του μου δημιούργησε ένα κύμα ζήλιας και απόγνωσης. Τα «τυπικά» ήταν μια διαδικασία που η παρακολούθηση της είχε έξτρα χρέωση και εμπορευσιμότητα. Είχαμε φροντίσει να τοποθετήσουμε κρυφές κάμερες με τέτοιο τρόπο και σύστημα που να μας εξασφαλίσει ένα σίγουρο πενηντάλεπτο χωρίς να υπολογίσουμε τις διαφημίσεις και διάφορα μηνύματα. Τα «τυπικά» περιελάμβαναν γδύσιμο, εντελλεχή εξέταση φυσικών κρυπτών για ναρκωτικά κυρίως και στο τέλος, πριν οι κρατούμενοι φορέσουν την ομοιόμορφη αμφίεση της φυλακής, η διαδικασία των λουτρών. Ένα πακέτο που ισοδυναμούσε σε εισπράξεις, με τα συνηθισμένα «γυρίσματα» ενός ολόκληρου μήνα. Φαντάστηκα την σκηνή που η αγαπημένη μου Πασχαλιά γινόταν ακούσια πρωταγωνίστρια σε αυτό το παράλογο σκηνικό και μελαγχόλησα.
-Πήρα άδεια για πάρτη σου. Θέλω τις καλλίτερες λήψεις και αν τα καταφέρουμε θα είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε την αγορά ολοκληρωτικά.
-Κοίτα Χρήστο, είπα με βαριά καρδιά. Θα σε βοηθήσω αλλά θέλω μετά από όλα αυτά, να φροντίσεις να δω την θείτσα-Τατιάνα. Θέλω να εξασφαλίσεις την παραμονή μου στο αναρρωτήριο για τουλάχιστον μια μέρα.
-Έγινε ρε μαλάκα. Αλλά τι έπαθες. Για να θέλεις συνάντηση με την γριά, κάτι σε απασχολεί. Πρόσεχε γιατί δεν στέκει καλά τον τελευταίο καιρό. Χθες μου ζήτησε να …βάλω σήτα στο παράθυρο του ιατρείου γιατί.. ακούς… είδε φίδια να ανεβαίνουν τον τρίμετρο τοίχο.
Γέλασε πνιχτά και συνέχισε.
-Δεν θα σου συνιστούσα να την επισκεφτείς αυτές της μέρες.
-Δεν πειράζει Χρήστο, πιστεύω πως θα βρω τρόπο να επικοινωνήσω μαζί της.
Η θείτσα-Τατιάνα ήταν………

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 5o

Γύρισα απότομα και η αγριεμένη έκφραση του Χρήστου, επιβεβαίωσε όσα κατάλαβα νωρίτερα από την χροιά της φωνής του. Παραμέρισα και έτσι αποκάλυψα το ένοχο μυστικό μου. Σαν γαϊτανάκι οι αποκαλύψεις έδωσαν η μια στην άλλη την σειρά τους καθώς μάθαινα με τη σειρά μου πως στο ίδιο «αγώνισμα» δεν ήμουν μοναδικός αθλητής. Από κείνη τη στιγμή πλέον στο σημείο εκκίνησης είχα και συναγωνιστή τον Χρήστο. Και καλά εγώ που η κοινωνία έκρινε πως ούτε τα φόντα, ούτε και την δεδομένη ελευθερία να αποδεικνύω φυσιολογικά τον ανδρισμό μου είχα, ο τέλειος Χρήστος με ποια λογική εισέβαλε στα μίζερα και ανθυγιεινά «σαλόνια» του τροποποιημένου οίκου ανοχής μου. Μυστήρια η ζωή. Άλλοι γυρνάνε με άδεια τεράστια καλάθια και άλλοι με αγωνία κλείνουνε τις μικροσκοπικές τους χούφτες που με το ζόρι συγκρατούν όσα οι πρώτοι αδιάφορα προσπερνούν. Η συνήθεια αυτή του δεσμοφύλακα δεν θα ήταν παρά μια μικρή λεπτομέρεια στην όλη ιστορία αν δεν συμπληρωνόταν επιδέξια και αποτελεσματικά από μια άλλη διάσημη συνήθεια: την αγάπη για το χρήμα μπολιασμένη από την, τις περισσότερες φορές, συμπορεύουσα, απληστία. Έτσι με την δική μου συνενοχή και σύμπραξη η ηδονόπηγος οπή έγινε το "κέρας της Αμάλθειας" των οικονομικών και των δυο μας. Κρατούμενοι πρόθυμοι να καταβάλουν κάθε τίμημα, με συστηματικό και μυστικό τρόπο ομαδοποιημένοι, με πρόσχημα την παρακολούθηση κινηματογραφικών έργων μετέρχονταν πραγματική «τσόντα» πριν «ξεδιψάσουν» με οποιοδήποτε τρόπο την συσσωρευμένη ανάγκη τους. Το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν μπόρεσε ποτέ να κατανοήσει την αθρόα προσέλευση υποδίκων σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Αγγελόπουλος και απορούσαν πως τα κύματα βίας που μοιραία προκαλούν στερημένα άτομα είχαν αρχίσει να υποχωρούν μυστηριωδώς. Όσα για τα οικονομικά μας, εμένα και του Χρήστου είχαν πάρει την άγουσα μιας και η επιχείρηση πέρασε και στο διαδίκτυο. Μαζί δε με την μικρή επιχείρηση ναρκωτικών που διατηρούσα σε διάφορες εκκλησιαστικές σχολές από τότε που ήμουν ελεύθερος, είχα φτάσει να κατέχω την πλειοψηφία μετοχών δυο αθλητικών εφημερίδων, ενός καναλιού και είκοσι τοις εκατό των μετοχών του Google. Έτσι λοιπόν και γνώρισα τον Χρήστο. Καθώς μάλιστα οι τύχες μας είχαν τυλιχθεί τόσο στενά μεταξύ τους, πολλές φορές μπερδεύαμε τους ρόλους μας ως κρατούμενου και δεσμοφύλακα, ευτυχώς πάντοτε όποτε τύχαινε να βρεθούμε μόνοι μας. Σε διαφορετική περίπτωση γινόταν τόσο βίαιος και βάναυσος που εξέπληττε και τρόμαζε τους περισσότερους. Η εξήγηση που μου έδινε κατά καιρούς για την περίεργη αποκλειστικότητα που μου «πρόσφερε», ήταν πως ενεργούσε έτσι ώστε να μην κινήσουμε υποψίες για τις υπόγειες δραστηριότητες μας.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 4o

Ήταν μια ιδιαίτερα κρύα νύχτα του Οκτώβρη. Αναπηδώντας ελαφρά για να διατηρήσω τα άκρα μου ζεστά, έβριζα την τύχη και τον …κακό μου τον καιρό, στην κυριολεξία. Οι προηγούμενες μέρες ήταν οι θερμότερες της τελευταίας δεκαετίας, μα σήμερα η θερμοκρασία έκανε βουτιά δεκαπέντε ολόκληρους βαθμούς. Όλοι, εκτός από μένα, στην νότια πτέρυγα δέχτηκαν την αναπάντεχη δροσιά με χαρά και ανακούφιση. Εμένα όμως απασχολούσε περισσότερο η υγρασία. Όχι αυτή της ατμόσφαιρας, μα εκείνη που μοιραία και αμετάκλητα άρχισε να συσσωρεύεται στα …εν λειτουργία γυναικεία ντους. Είναι δε επιστημονικά και εμπειρικά τεκμηριωμένο πως όσο περισσότερο έπεφτε το κρύο τόσο περισσότεροι υδρατμοί γέμιζαν τα αποδυτήρια από το ζεστό νερό που ακουμπούσε στους παγωμένους τοίχους. Το φαινόμενο επίσημα ονομάζεται «θερμική γεφύρωση». Αυτό που εμένα με απασχολούσε δεν ήταν ο τίτλος μα οι συνέπειες και η επίδραση τους στο γενεσιουργό ερέθισμα της μιας και μοναδικής σεξουαλικής μου απόλαυσης: Της παρατήρησης γυμνών γυναικείων κορμιών καθ’ όλη τη διάρκεια της σωματικής περιποίησης και καθαριότητας τους. Το ρόλο του δίαυλου εκτόνωσης, της έστω και αλλόκοτης, λίμπιντο μου έτυχε να παίξει μια τυχαία οπή που με την πάροδο του χρόνου κατάφερα να αυξήσω τις διαστάσεις και προσβασιμότητα, για προφανείς λόγους . Πράξη υγιεινής η καθαριότητα του σώματος που αν και έπρεπε να είναι καθημερινή, η ανάγκη για οικονομικές περικοπές οδήγησε στην πρακτική σύμφωνα με την οποία τα λουτρά έπρεπε να λειτουργούν μια και μόνο φορά την βδομάδα ανεξάρτητα των εκάστοτε καιρικών συνθηκών και καταστάσεων. Έτσι η σημερινή μέρα λίγα είχε να προσφέρει στο πάθος μου. Και αν προσθέσω πως ο μακροχρόνιος εγκλεισμός μου γιγάντωσε αυτό το πάθος σε σημείο που σταδιακά να αντικαταστήσει την φυσιολογική σεξουαλική μου δυναμική, γίνεται κατανοητό το μέγεθος της απογοήτευσης μου.
Έκανα μια τελευταία επόπτευση μιας και διαφαινόταν πως η αρρωστημένη τελετουργία έφτανε στο τέλος της, όταν ξαφνικά αισθάνθηκα το δυνατό σφίξιμο στον αριστερό καρπό του χεριού μου, από χαρακτηριστική λαβή ακινητοποίησης του πίσω από την ράχη μου. Πήγε να μου ξεφύγει βλαστήμια από τον πόνο που ένοιωσα, μα πρόλαβε μια τραχιά φωνή να με κάνει να αναπηδήσω εκθέτοντας ακόμη περισσότερο τον δύσμοιρο καρπό μου στο πόνο.
-Τι κάνεις ρε μαλάκα εδώ πέρα;
Η αλήθεια είναι πως πράγματι δεν γνώριζε αυτός που με ρωτούσε τι έκανα, μιας και η στάση του κορμιού μου κάλυπτε εξ ολοκλήρου την οπή μέσα από την οποία γινόμουν κοινωνός της ξεχωριστής εκείνης στιγμής.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 3o

Tο πρόσωπο της ήταν χαρακωμένο από την κούραση και την αϋπνία, έτσι όπως έδειξε δρασκελίζοντας το κεφαλόσκαλο. Τα χέρια μου έτρεμαν και πάνω στην νευρικότητα μου, άφησα άθελα να γλιστρήσει το τεχνητό συμπλήρωμα της αδειανής οφθαλμική μου κόγχης. Διαγράφοντας την τροχιά που του επέβαλε η πανταχού παραμονεύουσα βαρύτητα, προσγειώθηκε αναπηδώντας στον αριστερό ώμο του μακάρια κοιμώμενου «συντρόφου» και κυλώντας γλίστρησε πίσω από το λεκιασμένο μαξιλάρι του. Με ένα σάλτο βρέθηκα στο έδαφος και βιαστικά έχωσα το χέρι να το πιάσω πριν χαθεί στο πίσω μέρος της κουκέτας.
Όταν τελικά κατάφερα να το ανασύρω, όντας χωμένο πίσω από το συρμάτινο σομιέ, το νυσταγμένο σούρσιμο της πρωινής βάρδιας επιβεβαίωνε αυτό που ο ήλιος είχε εδώ και λίγα λεπτά αρχίσει να μου γνωστοποιεί μέσα από το καγκελωτό παραπέτασμα του κελιού μου: τον ερχομό της καινούργιας μέρας. Έφερα το καθρεπτάκι έξω από τα κάγκελα της πόρτας ώστε να μπορώ να παρατηρώ με όση ευκρίνεια μου επέτρεπαν οι διαστάσεις του, όσα εξελίσσονταν στον εσωτερικό χώρο. Χάρηκα όταν εντόπισα τον δεσμοφύλακα Χρήστο να πλησιάζει την πτέρυγα μου και ο ήχος από το χτύπημα του κλομπ πάνω στα κάγκελα μαρτυρούσε πως δεν θα αργούσε να φτάσει στο ύψος μου.
Ο Χρήστος…..Νέος, ωραίος και γεροδεμένος. Το όνειρο κάθε γυναικείας ψυχής. Είχαν πολλά ακουστεί για κάποιους δεσμοφύλακες που έκαναν χρήση της εξουσίας τους για να χορτάσουν τις σεξουαλικές και σαδιστικές φαντασιώσεις τους, μα για τον Χρήστο που η γοητεία του έκανε την εξουσία περιττή δεν είχε ακουστεί ποτέ τίποτε. Έτσι είχε την φήμη ψυχρού απαθούς, ατόμου γενικά χωρίς αισθήματα και κενό πάθους. Την ίδια εντύπωση είχα και ‘γω μέχρι την στιγμή που η τύχη διάλεξε αποκλειστικά εμένα να διαπιστώσω πως τίποτε δεν είναι πάντα όπως φαίνεται να είναι και ακόμη περισσότερο πως τίποτε δεν μένει κρυφό για πολύ, ακόμη και σε αυτό το γεμάτο αποκλεισμούς περιβάλλον:
Ήταν μια ιδιαίτερα κρύα νύχτα του Οκτώβρη. Αναπηδώντας ελαφρά για να διατηρήσω τα άκρα μου ζεστά……..

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 2o

Έξω η νύχτα άρχιζε να υποχωρεί μπρος στην επιμονή του ήλιου να περάσει τα αντικρινά βουνά του Υμηττού και να ξεχυθεί στο κατάφωτο λεκανοπέδιο.
Ο «συνάδελφος» ποτέ δεν κατάφερε να είναι παρών σε κάποια από αυτές τις καθημερινές αλλαγές μιας και μόνο η μυρωδιά του πρωινού είχε αρκετή δύναμη να του ανοίξει τα πρησμένα από ύπνο βλέφαρα του. Το μουγκρητό του ροχαλητού του και κάποιοι ακαθόριστοι και βαρυφορτωμένοι με αηδιαστική μυρωδιά ήχοι από το κατώτερο πεπτικό του σύστημα ήταν το μόνο που πρόδιδε την παρουσία του στο κελί.
Αυτή τη νύχτα οι τελευταίοι θόρυβοι είχαν καταντήσει μαρτύριο, μιας και το απογευματινό φαΐ, που σερβιρίστηκε επίτηδες λίγο πριν λήξει η τελευταία ημερήσια βάρδια, είχε αποκλειστική σύνθεση τα όσπρια. Αυτά είχαν εκτός των άλλων παρασκευασθεί χωρίς πρώτα να αφεθούν, ως συνηθίζεται, από νωρίς στο νερό με σόδα για να μαλακώσουν.
Έτσι το στάδιο της αρχικής ζύμωσης, μετατέθηκε για τη στιγμή που θα έφταναν αισίως στο κατώτερο πεπτικό σύστημα αυτών που τα κατανάλωσαν. Η στιγμή αυτή συνέπιπτε χρονικά με την βάρδια των μαθητευομένων δεσμοφυλάκων. Ένα «μυρωμένο» και θορυβώδες καλωσόρισμα στην καινούργια τους δουλεία. Ένα συναδελφικό καψώνι των παλιών στους νέους. Αυτή η δοκιμασία είχε διπλή σημασία και αποτέλεσμα. Να ισχυροποιήσει την αντοχή τους και επιπλέον να σκληρύνει την στάση τους στους ατυχείς κατάδικους, την πηγή του σημερινού μαρτυρίου τους.
Όλο αυτό το πολύβουο σκηνικό δεν μπόρεσε να κρύψει τους ήχους από τις πρωινές προσαγωγές των νεοφερμένων κατάδικων. Έφερα το καθρεπτάκι κοντά στα κάγκελα με τέτοια γωνία που να μπορώ να διακρίνω το προαύλιο και για περάσει η ώρα μου μελετούσα τις φιγούρες των καινούργιων συγκατοίκων. Άλλοι γνωστοί, εξοικειωμένοι με την ισχύουσα διαδικασία και άλλοι νεόφερτοι, μερικοί δε φοβισμένοι και αναστατωμένοι. Ξάφνου το βλέμμα μου στάθηκε σε μια γυναικεία φιγούρα γνωστή μεν αλλά αδύνατο να καταλάβω από πού την ήξερα και γιατί άρχισε να με αναστατώνει η παρουσία της. Εκείνη σαν να κατάλαβε την παρουσία μου, στύλωσε το βλέμμα της στο παράθυρο μου. Τότε μου ήρθαν όλα στο μυαλό και το γυάλινο μου μάτι άρχισε πάλι να πηγαινοέρχεται νευρικά από την παλάμη μου στην θέση για την οποία φτιάχτηκε να γεμίζει και να κοσμεί, αποτέλεσμα της γνωστής μου νευρικότητας. Ήταν εκείνη η λυγερόκορμη ζητιάνα η Πασχαλιά που για χάρη της δεν μπόρεσα να κοιμηθώ τρεις νύχτες την περασμένη βδομάδα. Το πρόσωπο της ήταν….

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "δραπετεύειν" Επεισόδιο 1ο

Πίσω από το μασίφ καγκελωτό παραπέτασμα στο πάνω κρεβάτι της κουκέτας αντί να "τρέχω" το τελευταίο γύρο της πάλης μου με τον Μορφέα έχω αφιερώσει το κάτω μέρος της αριστερής παντόφλας μου στον αφανισμού ενός θηλυκού πολλά υποσχόμενου (όχι για μένα) κουνουπιού. Ο "συνάδελφος" από κάτω δεν φαίνεται να έχει προβλήματα με τον υπέροχο κατά τα άλλα κόσμο των εντόμων, μιας και το ροχαλητό του προδίδει το πόσο αφιερωμένος είναι σε αυτόν που τον τελευταίο καιρό σπάνια έχω την τιμή να συναντώ.
Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και αφού άρχισα να ενοχλώ τον βιαστή της απέναντι πτέρυγας και τον φρουρό στην πύλη επιτέλους κατάφερα και έσπασα ένα μικρό κομμάτι στην ζωική αλυσίδα μαζί με εκατοντάδες άλλα στην κοιλιά του που ήταν έτοιμα να επαναλάβουν το αρχέγονο βασανιστήριο: Την αναζήτηση τροφής μέσα στο σώμα μου, με τον ανορθόδοξο και βασανιστικό τρόπο του δήγματος.
Έξυσα το αξύριστο πρόσωπο μου ψάχνοντας για το τελευταίο "επισκεπτήριο" του φτερωτού μου θύματος και έκλεισα τα μάτια μου όχι με την ελπίδα πως θα συνεχίσω τον ύπνο μου αλλά με την επιθυμία να νοιώσω πως τίποτε δεν έχει αλλάξει από κείνη την στιγμή λίγο πριν πιαστώ σε μια καλοστημένη ενέδρα της αστυνομίας, τότε που τριγύρναγα ανέμελα, μετά την τελευταία μου απόδραση.
Ήμουν φοβερά πεινασμένος, βρώμικος και άυπνος δυο ολόκληρες μέρες εκείνη την βραδιά που αποφάσισα να εφαρμόσω όσα έμαθα από την μακρόχρονη πορεία μου στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Οι, σχετικές με διάρρηξη, γνώσεις μου βέβαια ελάχιστες μιας και μόνο βιασμούς, εμπρησμούς και δολοφονίες ήξερα να κάνω, μα ας είναι καλά η θείτσα-Τατιάνα που ήξερε τα κόλπα και φρόντιζε να μου τα δείχνει όσες φορές τύχαινε να εκκλησιάζονται από κοινού άνδρες και γυναίκες του ίδιου σωφρονιστικού καταστήματος. Εκείνες τις εποχές ο διευθυντής της φυλακής Κώστας (επίθετο δεν ενθυμούμαι) ενόψει εκλογών ήθελε να δείξει ένα προοδευτικό πρόσωπο στην κοινωνία και στα πλαίσια της φιλευθεροποίησης, μας πήγαινε τακτικά να εκκλησιασθούμε στην μητρόπολη των Αθηνών. Φαντάζεστε την απελπισία του κόσμου και ειδικά κάποιων μεστωμένων υπέργηρων κυριών όταν εκατοντάδες αλυσίδες κτυπούσαν στο μαρμάρινο διάδρομο κάθε φορά που μπαινοβγαίναμε στο εξομολογητήριο. Οι "εκδρομικές" αυτές εξορμήσεις μας, κάποτε σταμάτησαν μιας και θα κινδύνευε η φυλακή να μείνει μόνο με τον διευθυντή αφού τόσο οι κρατούμενοι για γνωστούς λόγους όσο και οι υπάλληλοι για άλλους γνωστούς λόγους κατάφερναν να ξεγλιστρούν διακριτικά, κάθε φορά με αυξανόμενο ρυθμό. Κείνη την εποχή θυμάμαι ζητιάνα στα σκαλιά της εκκλησίας ήταν λυγερόκορμη κορασίδα ονόματι Πασχαλιά που η διασταύρωση του βλέμματος της με το δικό μου είχε πολλά να πει και να προδώσει. Εγώ τότε νόμιζα πως με κοίταγε τόσο επίμονα εξ αιτίας του γυάλινου ματιού μου που είχα την συνήθεια να βγάζω και να βάζω με μεγάλη συχνότητα όταν συναντούσα άτομο του άλλου φύλου έχοντας κυριευτεί από αχαλίνωτη αμηχανία. Παπάς της ενορίας ήταν ο Παπά-Γιάννης που σε κάθε κήρυγμα του δεν παρέλειπε να αναφέρεται στους αρχαίους προγόνους μας, σε χαμένες Ατλαντίδες και διάφορα άλλα που δεν καταλάβαινα. Εξαιτίας των ικανοτήτων του και της συνήθειας του διευθυντή μας, κάθε φορά που λειτουργούσε δεν έπεφτε καρφίτσα, τόσο λόγου του ασφυκτικού του χώρου όσο κα για τον λόγο που οι καρφίτσες ήταν δυσεύρετες ανάμεσα στους κρατούμενους, μιας και όταν δεν ήταν για να στερεώσουν τα μεσοφόρια τους λειτουργούσαν σαν εργαλείο δουλειάς, ξέρετε εσείς.
Μα που σας πήγα πλατειάζοντας……
Η συνέχεια με το ίδιο κέφι όποτε μου κάνει κέφι !

Έτσι έγινε με το πρώτο μου παιδί, τον Μίμη. Ατέλειωτοι περίπατοι, κουβέντες, μονόλογος δηλαδή, διαβάσματα βιβλίων και ...κάποια όμορφη ιδέα η "εφεύρεση" ενός καλού φίλου από πολύ μακριά. Ένας υποτιθέμενος φίλος που ζούσε μέσα από κουβέντες αποτυπωμένες σε γράμματα, επιδέξια "πλαστογραφημένα" από μένα και την Κατερίνα. Και το όνομα του;Ήταν τότε που τελειώνοντας αργά το βράδυ, ανέβαινα στην ταράτσα και κοιτούσα τα αστέρια. Τότε μου έκανε εντύπωση μεγάλη το θερινό τρίγωνο.
΄Ένας σχηματισμός που καταλαμβάνει μεγάλη έκταση στο ζενίθ του ουρανού τους καλοκαιρινούς μήνες. Πρόκειται για τρία αστέρια, που ανήκουν στους αστρικούς σχηματισμούς, της Λύρας, του Αετού και του Κύκνου. Το λαμπρότερο είναι ο Βέγας του αστερισμού της Λύρας. Αυτό το όνομα διάλεξα για το αστέρι του "αστεριού" μου. Και τι σύμπτωση. Ο Μίμης έχει "λύρα" στην ψυχή του. Ο επόμενος γιος μου ο Σωτήρης πήρε προίκα το όνομα του δεύτερου αστεριού, του Αλτάιρ. Αργότερα έμαθα δύο πράγματα: Ο Αλτάιρ ανήκει στον αστερισμό του Αετού και ο Σωτήρης στην κατηγορία των ανήσυχων και ατίθασων πνευμάτων. Το τελευταίο αστέρι ο Ντενέμπ έμεινε για τον Ερμή και ανήκει στον Κύκνο. Λέτε το ασκημόπαπο μου να μεταμορφωθεί σε ωραίο κύκνο; Ποιος ξέρει;

Yπάρχει φιλία μεταξύ φύλων;

Μιας και έχω πολλά να πω και ο φίλτατος gkastro μου έκανε παράπονα πως έχω χαθεί, μιας και εκμεταλλεύτηκα παραπάνω από το πρέπον την φιλοξενία της φίλη μου Κωνσταντινιά στο kouventoules.blogspot.com

είπα την απάντηση-σχόλιο στο υπάρχει φιλία μεταξύ φύλων να την κάνω δική μου ανάρτηση.

Είναι φοβερά δύσκολο και περικλείει μεγάλη πρόκληση να αποφύγω λογικά άλματα και αλχημείες στην ανάλυση μου αλλά θα προσπαθήσω και ζητώ προκαταβολικά την επιείκια σας.

Αρχικά θέλω να φτιάξω αξιώματα και όσοι συμφωνούν με αυτά, ελέγχουν στην συνέχεια τα προκύπτοντα θεωρήματα.
Αξίωμα 1ο:Έρωτας είναι βιολογική διεργασία απαραίτητη για την διαιώνιση του είδους.
Αξίωμα 2ο:Η φιλία είναι ανθρώπινη επινόηση αντίδοτο στην μοναξιά εσωτερική ή συμπαντική που του έχει επιβληθεί.
Θεώρημα 1ο: Ο έρωτας αποτελεί ανυπόστατο κομμάτι της μορφής του σώματος και της πνευματικής ικανότητας του φέροντος. Κανένας δεν ερωτεύεται τα σπλάχνα (ολονών μας έχουν την ίδια ακριβώς όψη) αλλά την μορφή κάποιου ή κάποιας. Η φιλία είναι πνευματική διαδικασία, «έρωτας» χωρίς σημεία εκκίνησης την σάρκα.
Θεώρημα 2ο: Τίποτε δεν αποκλείει και τα δυο να συνυπάρχουν ή να αλληλοδιαδέχονται ή να αλληλοαναιρούνται μιας και είναι ανεξάρτητες διαδικασίες και καταστάσεις, μόνο που η γέννηση τους δεν στηρίχθηκε στα παραπάνω αξιώματα.
Σύμφωνα με το Θεώρημα 1ο η πρόταση «Σαφώς και υπάρχει φιλία μεταξύ των δύο φύλων, από τις ηλικίες 0-4 ετών και 95-100 ετών.» της ανάρτησης http://kouventoules.blogspot.com/2008/07/blog-post_09.html της φίλτατης Κωνσταντινιάς ισχύει μέχρι το κόμμα.
Μετά το κόμμα υπάρχει αυτό που αναφέρω οργάνωση με την εκδηλούμενη έκφανση της, την κατηγοριοποίηση ανάλογα με την ηλικία στο «0-4 ετών και 95-100 ετών». Η οργάνωση έγινε για να ελέγχονται καλύτερα τα άτομα, οι καταστάσεις, οι συνθήκες. Ο άνθρωπος από θηρευτής, εκμεταλλευόμενος την ικανότητα να οργανώνει κατέληξε συλλέκτης, δημιουργήθηκαν κοινωνικές ομάδες, κοινωνικά στρώματα, επιβλήθηκαν ηγεσίες.
Μετά από τα παραπάνω και αν δεν έχω κάνει λογικά άλματα συμφωνώ πως:
Τίποτε δεν αποκλείει μια φιλία κάποτε να εξελιχθεί σε έρωτα. Μα σε αυτή τη περίπτωση ο όρος «φιλία» σύμφωνα με το θεώρημα 2ο δεν έχει ετυμολογική αρτιμέλεια.Στη ζωή δεν περιμένω γενικούς και απόλυτους κανόνες αλλά οδηγούς-αξιώματα που διαφεντεύουν την υπόσταση μου. Δεν αξιολογώ το «Ιερό πράγμα η φιλία, ανεξέλεγκτο ο έρωτας» μιας και σίγουρα θα κάνω λογικά άλματα. Η πολυμορφία είναι δεδομένη. Μηχανισμός της φύσης και δεν είναι αυτό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε τάξεις, αλλά η οργάνωση που προανέφερα. Αποδέχομαι τα πάντα, πόσο μάλιστα την αλλαγή την συναισθημάτων μου. Τα αξιώματα μου όμως δεν μπορώ να τα αλλάξω μιας και λανθασμένα ή μη στηρίζω την προσωπική μου βιοθεωρία και εξέλιξη πάνω τους.

ΥΓ Η φωτό είναι από το site http://www.digital-camera.gr/

Γιατί blogάρουμε;

Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά μες στο μυαλό μου, μα όσα και περισσότερα βάζω πάντα αυτό διαλέγει να έρχεται στην επιφάνεια, απρόσκλητο και με ένα σωρό παρελκόμενα:

Γιατί διαλέγουμε να επικοινωνούμε, γιατί επιμένουμε να κάνουμε ορατό ότι σε άλλες περιπτώσεις κρατάμε με προσοχή κρυμμένο μέσα μας;
Το πρώτο που έρχεται στο νου είναι πως γυρεύουμε βοήθεια.

Αμέσως μετά σκέπτομαι την μοναξιά που πιθανά σήμερα βρίσκει διέξοδο όχι στα πάλαι ποτέ ασβεστωμένα σκαλοπάτια μιας γειτονιάς αλλά στα βαρυφορτωμένα σύρματα του Internet.

Ίσως είναι ένας τρόπος επίδειξης κάτι που σε ένα blog που συνάντησα (http://ninac.wordpress.com/2007/06/15/every-little-girl-needs-a-teddy-bear-ii/) είχε τεκμηριωθεί πολλή εύστοχα ως:
"ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΛΑΚΩΔΗ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΜΑΣΤΕ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΑ." ANTONIO PORCHIA

Και μετά μου έρχονται σκέψεις όπως «υπάρχει ανθρώπινη φιλία και ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά υπάρχει φιλία ανάμεσα στα δυο φύλα; Μήπως άραγε είναι μια πρόφαση για επιβολή, για κυριαρχία. Και όταν βρίσκομαι σε αυτό το σημείο μου έρχεται στο νου η ανάρτηση της Κωνσταντινιάς για τον Νίτσε, που αναρωτιόταν αν αγαπάμε με πρόθεση ή όχι. Τον τελευταίο καιρό το μόνο που ίσως κατάφερα να βεβαιώσω τον εαυτό μου και έγραψα τελευταία είναι πως οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους όχι απαραίτητα για να λύνουν τα προβλήματα τους αλλά για να νοιώθουν περισσότερο δεμένοι με όσους τα μοιράζονται. Για τα υπόλοιπα νοιώθω πως βρίσκομαι στο καλλίτερο σημείο όχι γιατί τα έχω λύσει, αλλά τα σκέπτομαι διαρκώς οπότε με τον δικό μου τρόπο τους δίνω την αξία που μπορώ να τους δώσω.