Συγγνώμη για την καθυστέρηση

Συγγνώμη, αλλά πρέπει να λείψω για λίγες μέρες.
Τα σχόλια σας τα έχω. Θα ολοκληρώσω την ανάρτηση του προηγούμενου όσο το δυνατό γρηγορότερα τα καταφέρω.
Σας ευχαριστώ.
Φώτης

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "είναι"

Από πολύ παλιά, δεν θυμάμαι από πότε, έντονα δεν θυμάμαι πόσο, είχα ασυνείδητα κατακλυσθεί από μια απορία.
Κάποια στιγμή δεν θυμάμαι το πότε, η απορία αυτή έγινε συνειδητή και καθώς την ολοκλήρωνα μέσα στο μυαλό μου, ένοιωθα να γίνεται πιεστική, να απαιτεί απάντηση. Έδωσα κάποιες απαντήσεις, δεν θυμάμαι ποιες, και ευχαριστημένη σηκώθηκε και έφυγε.
Πέρασε καιρός δεν θυμάμαι πόσος και ξαφνικά επέστρεψε. Έγινε κραυγή, δεν γνωρίζω ένταση και με βασάνισε δεν θυμάμαι πόσο. Όμως και πάλι κατάφερα να πείσω πως είχα και πάλι την απάντηση που ζητούσε. Την πήρε και έφυγε ξανά. Ξέρω πως θα ξανάρθει πάλι αργά ή γρήγορα, αλλά ελπίζω πως θα είμαι έτοιμος να απαντήσω όσο πιο γρήγορα γίνεται και όσο πιο πειστικά μπορώ. Η απορία είναι απλή μα αν προσπαθήσεις να την απαντήσεις τότε θα καταλάβεις πόσο σύνθετη και απαιτητική είναι η λύση της:

Έστω πως κατορθώναμε να χωρίσουμε τους ανθρώπους σύμφωνα με ένα χαρακτηριστικό που τους διέκρινε, σε ομάδες αμιγείς, διακριτά απομονωμένες μεταξύ τους. Από δω οι ειλικρινείς, από εκεί οι αντίθετοι ,ή από δω οι γενναίοι και από δω οι δειλοί, ή ακόμη και ανάλογα το φύλο, ή και ανάλογα με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις κ.ο.κ.
Μετά από χρόνια ποια θα ήταν η κατάληξη. Το χαρακτηριστικό που διαφοροποιούσε την κάθε ομάδα θα έμενε σταθερό; Θα ήταν για παράδειγμα όλη η ομάδα των γενναίων το ίδιο γενναίοι όπως αρχικά τους αφήσαμε;
Ή τα πάντα θα ξαναγύρισαν στην αρχική τους κατάσταση. Θα έβαζε το χέρι της η εντροπία ή θα στεκόταν ανήμπορη να αντιδράσει.

Ξέρω πως όλους, σας έχει κυριεύσει κάποτε αυτή η απορία, συνειδητά ή ασυνείδητα. Άλλοι έχετε ήδη ξεμπερδέψει αποστομώνοντας την, άλλοι παλεύετε απεγνωσμένα να δώσετε απάντηση. Άλλοι την αγνοείτε, αλλά να ξέρετε πως βρίσκετε σε μια γωνιά στο μυαλό σας και μαζεύει δυνάμεις για την τελική επίθεση.
Όπως και να έχει περιμένω απαντήσεις. Ότι είδους και μορφής. Μην ανυπομονείτε αν αργήσουν αλλά θα γίνουν όλες μια γροθιά, αυτές και άλλες απέξω, ένα σύνολο, όχι σαν σχόλια αλλά σε μια ανάρτηση, όλες μαζί, οπότε θα πάρει χρόνο, θέλει υπομονή.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά.

ΥΓ Η φωτό είναι από http://www.digital-camera.gr/index.php?option=photos&action=view&photo_id=11069

Μα ακόμη μας περισσεύει αρκετό από δαύτο......

Λέγεται συρματόπλεγμα. Μπορεί να γίνει όσο λεπτό θέλουμε, όσο μακρύ επιθυμούμε και προπάντων προσφέρει πολλές και χρήσιμες εφαρμογές. Προστατεύει τις περιουσίες μας, ξεχωρίζει κράτη, ασφαλίζει την κοινωνία από όσους την υπονομεύουν. Παίρνει πολλά και ενδιαφέροντα σχήματα, βγαίνει και σε διάφορα χρώματα μα η μεγαλύτερη επιτυχία είναι ότι μπορούμε να του δώσουμε χρώμα….αόρατο.
Έτσι δεν μας προβλημάτισε δεν μας ανησύχησε, δεν μας ενόχλησε καθόλου όταν καταφέραμε να απλώσουμε χιλιόμετρα από δαύτο σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Τρίτος Κόσμος, πεινασμένα στόματα μαντρωμένα και στοιβαγμένα από την άλλη μεριά.
Έπειτα μας περισσεύει αρκετό από δαύτο να κλείσουμε και άλλους χώρους. Μετανάστες, ελπίδες χαμένες που ζητούν ελπίδα, ζωή, να αναπνεύσουν.
Μα ακόμη μας περισσεύει αρκετό από δαύτο να κλείσουμε και άλλους χώρους.
Ψυχές απομόνωση, άρνηση, καχυποψία.
Μα ακόμη μας περισσεύει αρκετό από δαύτο να κλείσουμε και άλλους χώρους.
Ιδέες, σκέψεις, απαγόρευση, απογοήτευση.
Συρματοπλέγματα παντού στις ψυχές, στους ανθρώπους, στις ιδέες. Ένας πλανήτης γεμάτος.
Μια πίεση που ολοένα αυξάνει.
Μα ακόμη και τώρα που έχουμε πολλά τοποθετήσει, μας περισσεύει αρκετό από δαύτο. Πρέπει να βρούμε και άλλους χώρους να κλείσουμε.
Πόσους ακόμη, ποιους άραγε και μέχρι πότε;
Ήδη υπάρχουν ρωγμές, παρατηρούνται ασυνέχειες όσο κι αν το σύστημα καραδοκεί, όσο κι αν έχει τα μέσα να επισκευάζει συνέχεια. Είναι πολλά τα χιλιόμετρα δεν προλαβαίνουμε όσο ανθεκτικά κι αν το φτιάξαμε.

Και τότε..

Η Μαρία Αντουανέτα θα πάψει επιτέλους να νοιώθει μόνη της.

Το καλοκαίρι θα 'ρθεί

Το καλοκαίρι θα 'ρθεί.

Στην ταράτσα του Βοξ

η Μελίνα θα παίζει την Στέλλα.

Ραντεβού θα σου δίνω

στα σκαλιά του Εκράν………

Πίσω από την Αγ Τριάδα στους Αμπελόκηπους, ένας θερινός κινηματογράφος με σιντριβάνι και γεφυρούλα, «Αλάμπρα» νομίζω τον ‘λεγαν, μέσα στην καρδιά μου ένα φως από τα παιδικάτα μου.
Το Μίκυ-Μάους ή ο Χοντρός Λιγνός στην αρχή, μετά Επίκαιρα, ακαταλαβίστικα ασπρόμαυρα σάβανα και επιτέλους ο Οδυσσέας.
-Μπαμπά τελείωσε η σκηνή με τον Κύκλωπα ή ακόμη.
-Ακόμη αγόρι μου, ακόμη.
……
Διάλειμμα. Γραμμή για το σιντριβάνι να κάνουμε για λίγο τον Οδυσσέα (χωρίς τον Κύκλωπα) και αμέσως μετά μες στο σκοτάδι, σαν τις μαμάδες φώκιες που βρίσκουν τα παιδιά τους ανάμεσα από εκατοντάδες άλλα, έτσι και ‘μεις με κλειστά μάτια γυρνάγαμε πίσω τις θέσεις μας.
Άνεσις, Γρανάδα, Αλόη, Ηλέκτρα και μετά Βοξ, Εκράν Φιλίπ, Ετουάλ τι να πρωτοθυμηθώ. Τα γράφω και η καρδιά μου σφίγγεται από νοσταλγία.

Υπερβολές;

Αναδημοσιευμένο από "ΚΑΛΗΜΕΡΑ" 958fm
"Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, τουλάχιστον για μένα προσωπικά, ότι το κράτος, η επίσημη πολιτεία έχει υποχρέωση να φροντίζει, όχι κανακεύοντας, ούτε δωροδοκώντας, αλλά παρέχοντας τα βασικά για τη μόρφωση, την ανάπτυξη και τη δημιουργικότητα των πολιτών της χώρας. Κι εκεί, το να διεκδικείς τα αυτονόητα είναι όχι δικαίωμά σου αλλά υποχρέωσή σου, κυριολεκτικά.Άλλο τόσο όμως είναι αυτονόητο για μένα να φροντίζεις την ζωή σου, να έχεις αξιοπρέπεια και να σέβεσαι τον εαυτό σου. Τώρα, γιατί μου ήρθε αυτό; Γιατί βλέπω τα κανάλια να περιφέρονται στην περιοχή του σεισμού της Πελοποννήσου. Έτσι μιλάει όλος ο κόσμος ή τα καναλια επιλέγουν τι πουλάει περισσότερο; Ό,τι κι αν γκρέμισε ο σεισμός, μα αποθήκη, μα σπίτι ετοιμόροπο, ούτως ή άλλως, μα καλύβα, η απαίτηση είναι μία, να έρθει το κράτος να το χτίσει τώρα, καινούριο, γερό... Ναι, ο σεισμός είναι μια μεγάλη, εννοείται απρόσμενη, φυσική καταστροφή που προξενεί συμφορές, φόβο και οι έλληνες όμως, γενικά, και ας ακούγεται υπερβολικό, -αυτοί που μιλάνε στα κανάλια να πω; άντε, αυτό να πω- είμαστε απαράδεκτοι και σε αυτές τις περιπτώσεις.Πες είμαι από προσφυγική οικογένεια, πες μεγάλωσα στη Μακεδονία όπου οι άνθρωποι δε χαμπαριάζουν, δεν είχαν άλλωστε και ποτέ ευνοϊκή μεταχείριση από την κεντρική πολιτική εξουσία, έζησα τους γονείς μου, τους ανθρώπους γύρω μου να ανασκουμπώνονται και να φτιάχνουν ξανά και ξανά τη ζωή τους. Να διεκδικούν, βεβαίως, αλλά κημπάρικα, πώς να στο πω αλλιώς;
Τον πόνο το σέβομαι, την απώλεια απίστευτα, το να ζεις όμως χρόνια στα λυόμενα, κι αυτό το είδαμε, περιμένοντας το κράτος να σε τακτοποιήσει, αυτό δεν μπορώ καν να το καταλάβω.
Κάνε κάτι και διεκδικησε ό,τι πραγματικά δικαιούσαι, ναι.
Μην αφήνεις τα επίσημα χείλη ούτε να σου τάζουν ούτε να σε δωροδοκούν.
Μην τους αφήσεις να λειτουργούν ως λειτουργοί κόμματος αλλά απαίτησε να είναι λειτουργοί του δημόσιου (καλού ή συμφέροντος, όπως θέλεις πες το).
Αλλά αυτό το "ας μου το φτιάξουν", δεν το καταλαβαίνω.
Και σε βάθος χρόνου είναι πιστεύω κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτον γιατί υποτιμάς τον εαυτό σου. Μετά γιατί όταν πραγματικά θα πρέπει να διεκδικήσεις κάτι, όχι την καλύβα να στην κάνουν καινούρια, έχεις αποδυναμώσει την διεκδίκησή σου με τη στάση σου. Άσε που μαθαίνεις κάποιους εκεί ψηλά ότι αν σε πληρώσουν τους ψηφίζεις κιόλας, βάζεις τις ανάγκες σου σε δημοπρασία. Και τέλος -τέλος δίνεις και το άλλοθι σε επίσημη πολιτεία να μην πράξει τα αυτονόητα όπως λέγαμε στην αρχή. Κι επειδή, ακούω να λένε να λένε για την Αμερική, και αυτοί που τα λένε νομίζουν ότι είμαστε πολύυυ καλύτεροι εμείς οι ελληνάρες, θα σου πω μια ιστορία όπως μου την διηγήθηκε η φίλη μου η Βίκυ που ζει μόνιμα στην Αμερική εδώ και πολλά χρόνια. Μένει στη Φλώριδα, μια περιοχή που δοκιμάζεται σχεδόν μόνιμα από φυσικές καταστροφές, κυρίως τυφώνες. Κάποια περίοδο λοιπόν τα πράγματα ήταν πολύ άγρια εκεί και της τηλεφώνησα να μάθω τι συμβαίνει, πώς είναι όλοι στην οικογένεια. Τι είπε λοιπόν ότι πράγματι τα πράγματα είναι δύσκολα. Πολλές καταστροφές παντού, ο τυφώνας δεν αστειεύτηκε. Σπίτια κατεστραμμένα. Δέντρα ριγμένα στους δρόμους. Πολλα προβλήματα. Κάποια στιγμή χτυπάει την πόρτα της η γειτονισσά της. Μεγαλύτερη σε ηλικία από την ίδια, παλεύει χρόνια με τον καρκίνο, δεν έχει περάσει και λίγα. Της λέει "Βίκυ, εμείς είμαστε λίγο πιο μακριά από την ακτή και εκεί, στα παράλια, έχουν μεγάλες συμφορές. Οι άνθρωποι εκεί έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και τα συνεργεία θα μείνουν να δουλέψουν στις ακτές πολλές μέρες. Στη γειτονιά λέμε να μαζεψουμε χρήματα να νοκιάσουμε ένα φορτηγό να συγκεντρώσουμε κάποια αντικείμενα που είναι επικινδυνα από το δρόμο και τις αυλές μας και πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα, θέλετε να συμμετέχετε;"Θα μπορούσε ποτέ αυτό να συμβεί στην Ελλαδα;Η ιστορία της φίλης μου έχει και μια ακόμη "λεπτομέρεια". Όταν συνέβη, ό,τι συνέβη ήταν προεκλογική περίοδος, μάλιστα για πρώτη φορά μου έλεγε η Βίκυ ήταν τόσο "θερμή" προεκλογική περίοδος, υπήρχαν σημαίες των υποψηφίων στις αυλές, ο καθένας δήλωνε τι είχε πρόθεση να ψηφίσει. Πήγαιναν λοιπόν τα κανάλια στα σπίτια των ψηφοφόρων της αντίπαλης της κυβέρνησης παράταξης και ρωτούσαν για να ψαρέψουν λαυράκια. Τσίφος. Εκεί τους έλεγαν ότι, ναι, έχουν πληγεί, βεβαίως και είναι πολιτικοί αντίπαλοι του κυβερνώντος κόμματος, αλλά η μεγάλη φυσική συμφορά είναι φυσική συμφορά. Μάλιστα. Μόνο δύο μίλησαν λάβροι και είπαν "η κυβέρνηση, το κράτος...", ουρλιάζοντας. Τους ήξερα, λέει η Βίκυ, ήταν ...Έλληνες.Γι' αυτό σου λέω, άστα... "

Χωρίς σχόλια για να μην χαλάσει το νόημα που δίνεται από κείμενο. Τα σχόλια γίνονται "σιωπηλά" μέσα μας για να έχουν δύναμη να ακουστούν ηχηρά έξω μας. Καθένας με την ευθύνη του. Η λέξη "κημπάρικα" εξηγείται μέσα στο προαναφερθέν blog.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει έξω από την βιτρίνα του «Ελευθερουδάκη» ή να περιπλανιέται ανάμεσα στα ράφια του «Πρωτοπορία» αναπολώ με νοσταλγία την εποχή που κατέβαινα, μικρό παιδί, στο βιβλιοπωλείο «Ατλαντίδα», για να μαζέψω υλικά για τα όνειρα μου. Με όσα πολύτιμα είχε ο κουμπαράς και η τσέπη μου αγόραζα σκέψεις, εικόνες και πολλή φαντασίωση. Την ίδια συγκίνηση και αγάπη νοιώθω σχεδόν πάντα και για κάθε άλλο εραστή του ίδιου με εμένα όνειρου. Κάποιες φορές μάλιστα αισθάνομαι τόσο ξεχωριστά «κοντά» του που συνειδητά ή ασυνείδητα τον χρήζω πρωταγωνιστή σε κάποιες από τις περιπέτειες και ταξίδια που είχα την χαρά να γευτώ και να απολαύσω. Με αυτό το κόλπο και πονηριά μπορώ ακόμη και σήμερα αβίαστα είτε μόνος μου είτε με παρέα να δραπετεύω συστηματικά από τον σκοτεινό κόσμο της πραγματικότητας στην φωτεινή φαντασίωση που είμαι διαρκώς παγιδευμένος.
Κατευόδιο λοιπόν αγαπημένε και άγνωστε συνταξιδιώτη, έχουμε ακόμη πολλές εικόνες μπροστά μας. Κάποιες από αυτές θα ξεχαστούν, κάποιες θα μείνουν χαραγμένες μέσα μας. Η διάθεση μας όμως για εξερεύνηση θα μείνει πάντα η ίδια και δυνατή μιας και αυτή η ιδιαιτερότητα είναι η αίσθηση της ίδιας μας της ζωής.

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟ

Ποιος είπε πως η απιστία είναι παράνομη;
-Γυναίκα, βάλε και κανένα καινούργιο εσώρουχο, όλο τα ξεχειλωμένα βάζεις στην βαλίτσα.
-Μα, είναι ασιδέρωτα!
-Να πάρει..
-Θέλεις σεντόνια.
-Μα και βέβαια, αφού ξέρεις τι σιχασιάρης είμαι.
-Και τι ώρα έρχεται η λεγάμενη;
-Κατερίνα, πόσες φορές σου έχω πει να μην ζηλεύεις. Μέχρι τις αρχές του Ιούνη θα είμαι μαζί της. Α να σου αφήσω την διεύθυνση του ξενοδοχείου, να έρχεσαι να παίρνεις τα άπλυτα. Δεν θα είναι και πολλά, ξέρεις εσύ, μόνο τα σεντόνια θα χρειάζεται να αλλάζω τακτικά.
-Τα γυαλιά σου να μην ξεχάσεις. Να σε παίρνουμε τηλέφωνο καθόλου;
-Χμμμ, ίσως, μπορεί τέλος πάντων, αν πάρει φωτιά το σπίτι αφού πρώτα πάρεις την πυροσβεστική, μετά πάρε και μένα.
-Και οι φίλοι σου, τα παιδιά.
-Αααα πόσες φορές να σου το πω δεν θέλω να με διακόψει κανείς. Όσο περισσότερο την ικανοποιήσω τόσο νωρίτερα θα φύγει. Αν δεν το ευχαριστηθεί, τότε ….
-Και με αυτό το glob τι θα το κάνεις;
-Blog ρε γυναίκα blog. Τα glob είναι κάτι άλλο.
-Α καλά, μην θυμώνεις, τι θα γίνει με αυτό το ….πώς το λένε;
-Θα παραμένει κλειστό μέχρι νεωτέρας. Αν καταλάβει πως δεν την προσέχω και την παραμελώ θα γίνει έξαλλη. Αχ και πόσο μου αρέσει όταν κάνει ότι θυμώνει.
-Τέλος πάντων εσείς ξέρετε καλύτερα. Μόνο μην την αφήσεις έγκυο.
-Μα εννοείται, αυτό μας έλειπε τώρα. Φιλάκι;
-Καλή διασκέδαση γλυκέ μου!
-Και στα δικά σου αγάπη μου.
ΥΓ. Ας κάνουν υπομονή οι φίλοι μου που δεν συμμετέχω προσωρινά αλλά δεν γίνεται αλλιώς είμαι βαθιά ερωτευμένος.

Ανθισμένες μανόλιες

Ντρινννννν..
-Τι έγινε, ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
-Τίποτε, κανείς. Δεν ήταν η Σπυριδούλα, μην κάνεις έτσι.
-Ερμή, τελείωνε με τις κάλτσες σου, Φώτη που είναι το κινητό μου;
Ντρινννννν..
-Κατερίνα, ήταν η Σπυριδούλα, σε δέκα λεπτά στο 625, θα έρθει και η Μαρί.
-Και η Αναστασία;
-Βρε Κατερίνα το ξέρεις, πλησιάζουν οι εξετάσεις και τώρα έχει πολλή δουλειά και πολλή ύλη να στριμώξει στο μυαλό ευέλπιδων μυαλών.
-Αμάν ρε Φώτη, εσύ και η πολυλογία σου. Πάμε Ερμή. Θα μας κατεβάσεις στη Σπιανάδα;
-Ανεβάσεις θες να πεις. Τελικά όλο και νωρίτερα πάω στις εφημερίες. Σο τέλος δεν θα φεύγω καθόλου. Θα σου αφήσω και το αμάξι και θα ησυχάσουμε.
Η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία βλέπω όλο και λιγότερο την γυναίκα μου που την χαίρονται όλο περισσότερο οι φίλες της.
Κατερίνα, Σπιριδούλα, Αναστασία. Ανθισμένες μανόλιες. Νάστε καλά και να περνάτε ωραία. Μην έχετε ενοχές, το χρέος σας το κάνατε. 1,67 παιδιά η κάθε μια δεν είναι και μικρή υπόθεση. Βάλε και ένα σπίτι να φέρετε βόλτα και ακόμη 3,67 απαιτητικά στομάχια να γεμίσετε.
Μόνο που θα σας μαλώσω. Που είναι οι «χειμερινές» κολυμβήτριες; Κοντεύει να τελειώσει το καλοκαίρι και σεις ακόμη ζεσταίνετε τα καθίσματα των καφέ;
Αλήθεια τι να συζητάτε; Η Κατερίνα δεν μου λέει ποτέ. Εσείς οι γυναίκες ότι κάνετε από αγορά κολόνιας μέχρι πολιτική συζήτηση όλα έχουν μια μυσταγωγία και έναν αποκρυφισμό χωρίς προηγούμενο, κι ας λένε πως είστε κουτσομπόλες.
Νάστε καλά και αγαπημένες.
-Ε! Κατερίνα που πας ……ξέχασες το παιδίιιιιιιι!

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑ

Όλα στον κόσμο βρίσκονται σε ένα διαρκή κύκλο, από το νερό, τη μέρα, τις εποχές μέχρι ακόμη και την ψυχή. Το νερό γίνεται υδρατμός με την δύναμη του ήλιου, και ανεβαίνει ψηλά. Εκεί θα συναντήσει τη σκόνη που ο άνεμος άφησε νωρίτερα καθώς περνούσε. Κάθε κομματάκι σκόνης θα δεσμεύσει την υγρασία που μπορεί να σηκώσει, το μερίδιο από το νερό που μπορεί να αντέξει. Και όταν έρθει η ώρα, κολλημένοι και οι δυο, σκόνη και υγρασία, θα κατέβουν μαζί, κει από όπου ξεκίνησαν. Ένα μοναχικό ταξίδι προς τα πάνω χωριστά και μια επιστροφή με παρέα. Η ψυχή είναι σαν το νερό και το σώμα σαν τη σκόνη. Η ψυχή είναι παντού, όπως η υγρασία που γεμίζει τα πάντα. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομματάκι σκόνης που όταν γεννηθεί θα αποκτήσει το δικό του μερίδιο υγρασίας, την δική του ψυχή , μέρος του υγρού στοιχείο που τον περιβάλλει, τη δεξαμενή των ψυχών στο σύνολο τους. Κάποια στιγμή ο κύκλος θα κλείσει. Το σώμα και η ψυχή θα επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν, περιμένοντας μια νέα πνοή ανέμου, ένα νέο άγγιγμα του ήλιου να αρχίσει ένας καινούργιος κύκλος.Ο κύκλος της ζωής θα κινείται αδιάκοπα όσο φροντίζει η Φύση για το σώμα και ο Θεός, ο αόρατος σκηνοθέτης για μερικούς, για την ψυχή. Το σύμπαν είναι μια ατέλειωτη δεξαμενή ψυχών μια μεγάλη αποθήκη σωμάτων. Είναι ένα μέρος που είναι Αγάπη. Αγάπη, γιατί παντού υπάρχει ελευθερία. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία και όλα είναι άναρχα ανακατεμένα και απροσδιόριστα. Η πρώτη ιδιοκτησία δημιουργείται στην γέννηση όταν το κάθε σώμα θα αποκτήσει ένα δικό της κομμάτι ψυχής. Ο άνθρωπος σε όλη την διάρκεια αυτού του "συνεταιρισμού" θα ονομάσει πολλά συναισθήματα αγάπη, ανάμνηση ασυνείδητη του παγκόσμιας, της συμπαντικής Αγάπης. Άλλοτε αυτά τα συναισθήματα μοιάζουν πολύ με την γνήσια, η μητρική αγάπη το περισσότερο, και άλλοτε είναι αποτυχημένα αντίγραφα της, σε διαφορετικό βαθμό και ένταση . Παρ όλη την αβεβαιότητα του συναισθήματος αυτού ο Άνθρωπος δεν σταματά ποτέ να αγαπά με όλες τις μορφές και τις εντάσεις που διαμορφώνουν οι συνθήκες. Φαίνεται πως έχει συνείδηση του από που προήλθε και πια είναι η αποστολή του. Από την άμετρη Ελευθερία ως την απόλυτη Κατοχή. Μια διαρκής μάχη, μια αγωνιώδης αναταραχή που πάντως έχει αποκτήσει το ομορφότερο όνομα που υπάρχει στον κόσμο. Τη λέμε Ζωή.

Δοκίμιο για την φιλία

Τα παλιά τα χρόνια στην Κίνα όταν κάποιος είχε ένα μυστικό και δεν ήθελε να το μοιρασθεί με κανένα, έκανε το εξής:Εύρισκε ένα δένδρο και άνοιγε μια τρύπα στο κορμό του τόσο μεγάλη ώστε να χωρούν οι άκρες των χειλιών του. Στη συνέχεια έσκυβε πάνω της και έλεγε ψυθιριστά το μυστικό του με τέτοιο τρόπο που τίποτε δεν θα μπορούσε να ξεφύγει παραέξω. Στη συνέχεια έπαιρνε πηλό και σφράγιζε ερμητικά το άνοιγμα παγιδεύοντας έτσι με ασφάλεια όλα όσα είχε πει, είχε εκμυστηρευτεί λίγο νωρίτερα. Είναι πολύ πιθανό να το ξέρεις, άγνωστε αναγνώστη, υπάρχει και ένα αστείο παραμύθι βασισμένο σε αυτό. Δεν ξέρω όμως με ποιό τρόπο γνώριζαν ποιό δένδρο έπρεπε να διαλέξουν, πόσο μεγάλο ή ψηλό έπρεπε να ήταν. Κι αν το συγκεκριμένο δένδρο είχε διαλέξει κάποιος άλλος νωρίτερα τι θα γινόταν με την πρώτη τρύπα που θα άνοιγαν; Κι αν το δένδρο είχε ήδη δικά του μυστικά, πως θα μπορούσε να διώξει κάθε πιθανό εξομολογούμενο και από λάθος μέλλοντα εξομολογητή; Κι αν το συγκεκριμένο δένδρο είχε για σπίτι του κάποιο ζώο, μια κουκουβάγια για παράδειγμα πως θα μπορούσες να εμπιστευθείς έναν φτερωτό κουτσομπόλη; Και δεν είπα το σημαντικότερο. Κι αν ερχόταν η στιγμή το δένδρο μας να γίνει κούτσουρα και καυσόξυλα σε τζάκι για παράδειγμα του δημοφιλέστερου καφενείου του χωριού τι θα συνέβαινε όταν οι πρώτες φλόγες αγκάλιαζαν το "έμπιστο" κορμί του, πόσα αυτιά θα έπιαναν όσα άθελα έμελε να ξεγλιστήσουν από μέσα του;Γιαυτό λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη μη ψάχνεις για δένδρα, μην ακούς μύθους και ιστορίες. Βρες έναν φίλο ή φίλη και χωρίς αιματηρές επεμβάσεις, απλά ψυθίρισε του αυτό που θέλεις να σου αλαφρύνει, να φύγει από μέσα σου. Κατόπιν μείνε ήσυχος γιατί ακόμη κι αν δεν έχεις βρει το κατάλληλο καταφύγιο, ακόμη και αν δεν βρήκες το κατάλληλο άτομο, δεν έχεις να χάσεις τίποτε περισσότερο από το "δένδρο" σου που επέτρεψε να φύγει ότι πολύτιμο του είχες εμπιστευτεί.

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

Όσο περισσότερο σκέπτομαι, όσο περισσότερο αναζητώ και ερευνώ, τόσο μακρύτερα βρίσκομαι από την αλήθεια που ψάχνω. Συνέχεια παγιδευμένος στο σώμα μου, που ανελέητα κουρδίζεται από εκατοντάδες ρολόγια και φόρμουλες, είμαι γεμάτος ψευδαισθήσεις ότι μπορώ να αισθανθώ όπως ακριβώς αυτή τη στιγμή η πραγματικότητα μου βιώνει. Μα αλίμονο, η δεξαμενή με τα συναισθήματα φαίνεται να μπαίνει στο κόκκινο και όσο κι αν η λογική θέλει να πιστεύει ότι όσα είμαι και ελέγχω βρίσκονται ψηλά, αισθάνομαι δυστυχισμένος και χαμηλότερα από ποτέ. Συνήθως περιμένω έως το επόμενο πρωινό όταν με απογοήτευση αντιλαμβάνομαι πως όλα έγιναν και πάλι εξαίσια και πανέμορφα. Λέω με απογοήτευση μιας και ενόσω τίποτε δεν έχει αλλάξει έξω από εμένα, τα πάντα άλλαξαν μέσα μου και από το ναδίρ να ’μαι και πάλι στο ζενίθ. Καταραμένες ορμόνες και πρωτεΐνες, κάνετε ότι σας κατέβει χωρίς να με υπολογίζετε, χωρίς να ρίξετε μια ματιά στην λογική μου. Σαν μπαταρίες που αδειάζουν τα συναισθήματα μου, μπλοκάρουν κάθε λογική μου σκέψη. Και ενώ θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενος για ότι ευχάριστο έχω στη διάθεση μου το αίσθημα «χαρά» μπαίνει στο κόκκινο, αδειάζει. Αντίθετα όταν μεγάλη δυστυχία γεμίζει την καρδιά μου, φτάνει η στιγμή που νοιώθω το αντίθετο και πιάνω τον εαυτό μου να διασκεδάσει με τις πληγές και τους πόνους που έρχονται αναπόφευκτα στον δρόμο μου. Γιατί να είμαστε προϊόντα μηχανής με ψευδαίσθηση λειτουργίας λογικού προγράμματος; Και το χειρότερο γιατί όσο περισσότερο λειτουργούμε αυτή τη μηχανή τόσο λιγότερη φαίνεται πως την ελέγχουμε και οδηγούμε;

ΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ

Είναι ακόμη πολύ νωρίς, όχι όμως τόσο για να προλάβω το πρώτο άγγιγμα του ήλιου πάνω από το καταπληκτικό αυτό μέρος, πάνω από το κτήμα μας. Αυτό όμως που με θλίβει αφάνταστα είναι πως το μικρό αυτό κομμάτι από την καρδιά μου βρίσκεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν μάθει να το σέβονται. Κομμάτι της καρδιάς του πεθερού μου, προίκα μοναδική, με κατέκτησε από νωρίς. Από όλους όσους γοητεύθηκαν από την, στέρφα κατά τ’ άλλα, αυτή γη εγώ πρέπει να ήμουν ο μόνος που γνώρισε το μεγαλείο της στιγμής όταν το φως αφού καβαλήσει τα αντικρινά βουνά, κατρακυλήσει μέσα από τα πανέμορφα πεύκα και κληματαριές και έρθει να ακουμπήσει στη γη όσων μόχθησαν παίρνοντας όσα έπρεπε να πάρουν χωρίς υπερβολές και ακρότητες. Τώρα ο άνθρωπος δεν κάνει έρωτα αλλά βιάζει. Δεν ξελαφρώνει, αλλά γυμνώνει κάθε φορά και περισσότερο την μάνα που τον γέννησε. Και ‘γω που έχω την ατυχία να βλέπω αυτόν τον τόπο όλο και πιο σπάνια, το πρώτο άγγιγμα της μέρας δεν μου φέρνει πάντα τα ίδια με το παρελθόν συναισθήματα, αλλά μα ολοένα και πιο έντονα την επιθυμία να φύγω, να σβήσω αυτό τον τόπο από την καρδιά μου. Με πνίγει η οργή, ανθρώπου που αδικείται, ανθρώπου που κάθε μέρα βρίσκεται όλο και περισσότερο αντιμέτωπος με την καταστροφή. Με πνίγει η θλίψη που μένω ανίσχυρος και ανίκανος να αντιδράσω. Μα περισσότερο από όλα με πνίγει η ντροπή γιατί ανάμεσα σε όλους αυτούς και όλο και πιο καθαρά βλέπω τον εαυτό μου, βλέπω τις συνήθειες μου, βλέπω την συνενοχή μου.

«Ξέρω πως τίποτε δεν είναι δικό μου

Εκτός από την σκέψη που ανεμπόδιστα

Κυλάει από την ψυχή μου.

Κι ακόμη κάθε όμορφη στιγμή

Που η καλή η μοίρα

Μ’ αφήνει ολόψυχα να χαρώ.»

Η ΣΟΦΙΤΑ

Ο/η σύντροφος μου και το ταίρι του σήμερα έχουν ένα μικρό εκνευρισμό. Κάτι ετοιμάζουν για σήμερα το απόγευμα που το ονομάζουν "καφέ". Με έβαλε και εμένα να κάνω μια αστεία πρόσκληση. Αν και βαριόμουν θανάσιμα έφτιαξα την πρόσκληση όσο καλύτερα μπορούσα. Μα δεν θέλω να σας γράψω για τον "καφέ" αλλά για το σπίτι που θα γίνει. Εδώ και μερικές μέρες η λέξη «σπίτι» έρχεται και ξαναέρχεται συνέχεια στις συζητήσεις τους:"-Να καθαρίσεις την αποθήκη, φτιάξε τις πετούγιες, κάνε τα τζάμια!...." και άλλα πολλά και μπερδεμένα για την λογική μου. Σπίτι ηλιόλουστο και σχετικά ευρύχωρο το σπίτι του /της συντρόφου μου είναι κατασκευασμένο με την μοντέρνα αντίληψη του να υπάρχουν δυο τουαλέτες, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ. Αν θέλουμε να αποκωδικοποιήσουμε την ανθρώπινη εξέλιξη η πρόοδος θα είχε την εξής σειρά: Αρχικά η αφόδευση τελούσε στην ύπαιθρο και η υγιεινή περιελάμβανε καθαρισμό με αγριόχορτα, αργότερα ένα ξύλινο αποχωρητήριο δέκα μέτρα μακριά από το σπίτι, ακολουθεί η εξέλιξη που συμπυκνώνεται σε εσωτερική τουαλέτα μισό επί μισό και στις μέρες μας έχουμε την ευτυχία να ξεφορτωνόμαστε τα «περιττά» ταυτόχρονα με ένα άλλο άτομο καθώς τις διαθέτουμε πλέον διπλές.
Όμως επανέρχομαι, και ρωτώ γιατί άραγε θέλουν τόσο πολύ να φροντίσουν κάτι που καιρό είχαν εγκαταλείψει στο μεγαλύτερο μέρος του. Έτσι είναι οι άνθρωποι, φοβούνται την κριτική, δεν θέλουν να δείχνουν πάντα αυτό που είναι. Εγώ στο μυαλό του/της συντρόφου μου βλέπω διαρκώς δυο φάτσες. Η μια ατημέλητη για την οποία μου έχει απαγορεύσει να συζητώ παρά έξω και μια άλλη που είναι διαρκώς στον καθρέπτη. Για την δεύτερη ο/η σύντροφος μου έχει τα καλύτερα λόγια. Τι φοβάται άραγε; Τι θα πείραζε αν έλεγε στους άλλους ότι δεν είναι απαραίτητα πνευματώδης, ότι μπορεί και να είναι και λίγο χαζός/η, αργόστροφος/η, γιατί να το κρύβει άραγε; Έτσι γίνηκε και με το σπίτι. Μια ανακατωσούρα φοβερή να τακτοποιηθούν τα πάντα, να φύγουν …οι αράχνες. Μα γιατί να φύγουν οι αράχνες, σάμπως δεν ξέρουν οι φίλοι του/της τι είναι αράχνη. ΄Ίσως δεν πήγαν σχολείο, μα και πάλι τα σπίτια τους δεν στάθηκαν ποτέ τυχερά για να φιλοξενήσουν έστω και για λίγο μερικά από τα υπέροχα αυτά πλάσματα;Φτάνουμε λοιπόν στο τι ρόλο παίζει ο επισκέπτης και εδώ βρίσκεται το λεπτό σημείο. Η θα καθίσει, τις περισσότερες φορές, διακριτικά και θα απολαύσει τα κεράσματα ή το πολύ-πολύ αν είναι αγαπημένο πρόσωπο θα βγει στην βεράντα ή θα ανακατέψει την βιβλιοθήκη του σπιτιού. Όπως και να έχει πάντα υπάρχει η πιθανότητα να προσέξει μερικές από δαύτες τις «ψυχές» να κρέμονται, όμως δεν είναι πάντα απαραίτητο να τις φανερώσει στον οικοδεσπότη. Μπορεί κάποιες από αυτές να είναι αναγκαίες και χρήσιμες για να τον απαλλάσσουν από τα ζωύφια που κυκλοφορούν και κάποιες πάλι μπορεί να μη τις έχει προσέξει, οπότε κάθε επισήμανση τους δεν ξέρουμε τι αποτέλεσμα θα έχει. Μπορεί να τον γεμίσει θλίψη, να τον κάμνουν να ντραπεί, να κοκκινίσει, να έρθει σε δύσκολη και άχαρη θέση. Είναι ωραίο παιχνίδι το να ψάχνεις, το πιο παλιό παιχνίδι αν δεν κάνω λάθος, αλλά πρέπει να τηρείς και τους κανόνες. Είναι ωραίο να ανεβαίνεις στην σοφίτα του ξένου σπιτιού αλλά αν ανακαλύψεις και αυτή την κρυψώνα τι θα απογίνει με τα μυστικά του. Βλέπε λοιπόν όσο περισσότερο μπορείς την έχει ανάγκη τη ματιά αυτή αυτός που σε προσκαλεί αλλά μάθε να ακούς και να σωπαίνεις όποτε αυτό είναι αναγκαίο και απαραίτητο. Αφιερωμένο σε όσους έχουν την συνήθεια να ανοίγουνε κουτιά και να κοιτάνε μέσα από μια κλειδαρότρυπα.

Please mind the gap!

Μπορεί να είμαι άυλο και άφυλο αλλά μπορώ να ονειρεύομαι πότε σα γυναίκα, πότε σαν άνδρας. Χθες ένοιωσα κάτι ανδρικό μέσα μου καθώς ονειρευόμουν και θέλω να το διηγηθώ:«Πιασμένος από την χειρολαβή του βαγονιού του Ηλεκτρικού ακούω αφηρημένα την μονότονη φωνή της υπαλλήλου να προειδοποιεί από τα μεγάφωνα: Please mind the gap!Λίγες ώρες νωρίτερα πέρασα αυτό το κενό με επιτυχία , χωρίς λαβωματιά και χωρίς να αφήσω ίχνη. Πέρασα στο μακρινό παρελθόν, γεμάτος περιέργεια, γεμάτος αμηχανία για να κλέψω κάτι από τα μάτια που με ζάλιζαν σε κάθε τους άγγιγμα, κάτι από τα μάτια που με ριγούσαν σε κάθε τους κάλεσμα. Σήμερα αυτά τα μάτια είχαν μια απορία για τα χρόνια που πέρασαν κρυμμένη πίσω από κούραση, ανυπομονησία και απελπισία. Δεν είχαν λάμψη, ούτε και φως να εκπέμψουν οπότε για πρώτη φορά μπόρεσα χωρίς κόπο να εισχωρήσω μέσα τους, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Είδα ένα παλικάρι να περιμένει στην Εξαρχείων, σακατεμένο στο σώμα από την κούραση και την αϋπνία του πολύωρου ταξιδιού, μα με τα μάτια του έτοιμα να συλλάβουν την παραμικρή της κίνηση καθώς έστριβε από την οδό Μιαούλη. Άγρυπνος και ξαναμμένος μόνος εγώ στην γεμάτη από κόσμο πλατεία πέρναγα τρυφερά το μπράτσο μου από τον λαιμό της γέρνοντας τόσο όσο χρειαζόταν να βουτήξω σε αυτά τα μάτια σφραγίζοντας τα με ένα φιλί. Μα αυτά τα μάτια πλάι μου συνέχεια ξάγρυπνος και αναστατωμένος έκανα ένα γύρω την ζωή, για όσο χρόνο η άδεια ήθελε να μου επιτρέψει. Εικόνες, εικόνες, λέξεις, συναισθήματα, ρίγη στο κορμί και στο μυαλό μου. Όλα αυτά σαν μια ταινία με άγνωστους πρωταγωνιστές, μια ιστορία αγάπης μυστήρια πλημμυρισμένη με μυρωδιές άνοιξης, ιδρώτα νεανικού και απόγνωσης από φαντάρο στη σκοπιά του. -Please mind the gap! Ξανά η ίδια φωνή αυτή την φορά με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Στάση Αμπελοκήπων, και με το ζόρι απαγορεύω στην μνήμη μου να ξεφύγει, να δραπετεύσει. Όχι αυτό δεν θέλω να το νοιώσω πάλι, να το γευτώ ξανά. Είναι πολύ για μένα, πολύπλοκο για την κατάσταση που βρίσκομαι. Πάντα είμαι αναγκασμένος να περνάω από δω, βλέπεις δεν καταργούνται οι σταθμοί όταν μας πληγώνουν, αλλά σήμερα που είμαι ευαίσθητος σε κάθε πρόκληση από το παρελθόν, το νοιώθω εντονότερα. Βάζω τα δυνατά μου για να προσπεράσω το μπερδεμένο βήμα μου σε αυτές τις σκάλες που με βαριά καρδιά ανέβαινα κάθε πρωί για μια μαρτυρική παρτίδα πόκερ με τον θάνατο. Πανόρμου, Εθνική Άμυνα, Χολαργός...Please mind the gap! Μια νέα σταλιά από την ψυχή, ένα άλλο κομμάτι από την καρδιά μου. Καλοκαιρινά ξενύχτια φοιτητικά με ενδιάμεσες στάσεις σε αντικρινά μπαλκόνια. Αγια Παρασκευή......Δουκίσσης Πλακεντίας Please mind the gap! και κάτι καινούργιο. "Ο συρμός θα συνεχίσει προς Αεροδρόμιο" Ένας τελευταίος δρασκελισμός αυτή τη φορά στο μέλλον με προσοχή ανάμικτη με ανυπομονησία. Σε λίγο θα φανούν τα πρώτα κτίρια, η αιώνια λίμνη Χαλικοπούλου, λιμάνι όσων έζησαν πολλά χρόνια πίσω στο παρελθόν, λιμάνι σήμερα για όσους φτάνουν στο Νησί. Λιμάνι για μένα στην νέα μου ζωή που μπορεί να είχε αφετηρία 11 χρόνια πριν, μα μόλις που μετράει λιγοστά δευτερόλεπτα.»

Και είπε ο οιωνοσκόπος:
-Κάποτε θα ξεσπάσει η καταιγίδα. Και τότε είναι που θα δοκιμαστούν οι ψυχές. Άλλες θα κρυφτούν, άλλες θα το σκάσουν, μα κάποιες θα ορθωθούν και σαν αετοί θα ανοίξουν τα φτερά τους απέναντι στον άνεμο.
-Είσαι σοφός άνθρωπος ' είπε η Ελισάβετ.
-Και σεις μια υπέροχη γυναίκα, βασίλισσα μου.